Η ώρα των «Πολιτοφυλακών»;

Τι είναι αυτό το καινούργιο φρούτο με τις «Πολιτοφυλακές»; Ιδιωτικοποίηση της ασφάλειας, εκμετάλλευση του αισθήματος φόβου των πολιτών, νομιμοποίηση των Ταγμάτων Εφόδου ή εθελοντική εθνική υπηρεσία;

Η υπερπροβολή των ζητημάτων ασφάλειας που συνοδεύουν το ξέσπασμα της κρίσης έχει ανοίξει ένα νέο πεδίο δραστηριότητας για ομάδες και άτομα που αναλαμβάνουν αυτόκλητα ή τουλάχιστον υπόσχονται να καλύψουν τα κενά που αφήνουν οι επίσημες αρχές, οι ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας. Εδώ και λίγους μήνες αυτές οι πρωτοβουλίες έχουν αρχίσει να παίρνουν και οργανωμένη μορφή, ενώ οι ιδρυτές αυτών των ομάδων δεν διστάζουν να τους δώσουν και το όνομα της Πολιτοφυλακής.
 
Η Ελληνική Πολιτοφυλακή

Η πιο φιλόδοξη προσπάθεια σ’ αυτό τον τομέα υπήρξε η Ελληνική Πολιτοφυλακή, μόνο που έληξε άδοξα εφόσον ανέστειλε τη λειτουργία της προτού καν προλάβει να δράσει. Ιδρυτής, εμπνευστής και οργανωτής της ήταν ο Θεόδωρος Λιόλιος, καθηγητής στη Σχολή Ευελπίδων. Ο κ. Λιόλιος, παράλληλα με τη διδασκαλία στην ανώτατη στρατιωτική σχολή, αναπτύσσει και πολυσχιδή δράση, γύρω από μια ομπρέλα πρωτοβουλιών με το όνομα «Ελληνικό Κέντρο Ελέγχου Οπλων» (ΕΚΕΟ) και τον διακριτικό τίτλο «Αθηνά». Στο πλαίσιο του ΕΚΕΟ ο κ. Λιόλιος επιχείρησε να δημιουργήσει τη δική του Πολιτοφυλακή.

Με επιστολή του προς τον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, εξηγούσε: «Οπως γνωρίζετε, το ερευνητικό κέντρο Ελληνικό Κέντρο Ελέγχου Οπλων (EKEO) στα πλαίσια της κοινωφελούς του δραστηριότητας στον τομέα του Ελέγχου Οπλων και Ελέγχου Εγκληματικότητας ίδρυσε την οργάνωση Hellenic Neighborhood Watch, την οποία ονομάσαμε επίτηδες Ελληνική Πολιτοφυλακή. Αυτό έγινε για πολλούς λόγους: Αρχικά διότι δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιεί ο καθημερινός πολίτης την τεράστια αυτή αγγλική έκφραση ενώ κάθε προσπάθεια απόδοσής της στα ελληνικά την αδικούσε. Επίσης, μετά από συμβουλή ειδικών, θεωρήσαμε ότι αποδίδει πλήρως την αγγλική έννοια και είναι προσιτή στον Ελληνα πολίτη. Τέλος, θέλαμε να δεσμεύσουμε στο διαδίκτυο και στο νου του Ελληνα πολίτη (και ιδιαίτερα στους νέους) την έννοια της Πολιτοφυλακής, διότι γνωρίζαμε ότι θα χρησιμοποιηθεί από εξτρεμιστικά στοιχεία προκειμένου να εκμεταλλευτούν το φόβο των πολιτών για το αυξανόμενο έγκλημα και να τους εντάξει έτσι σε ακραίες οργανώσεις υπό τον συμβολικό τίτλο Πολιτοφυλακή. Η ύπαρξη μιας ειρηνικής και κοινωφελούς Πολιτοφυλακής που θα ενεργοποιήσει τους Ελληνες ήταν η πιο επιστημονική λύση εξουδετέρωσης των προσπαθειών για ίδρυση Πολιτοφυλακής από ακραία στοιχεία».

Ενδιαφέρον έχει ότι η επιστολή αυτή ήταν δημόσια, κάτι που εξήγησε ως εξής ο κ. Λιόλιος: «Αντί λοιπόν να έρθουμε στο γραφείο σας με τις ιδέες μας και να σας πουλήσουμε συμβουλές που θα αυξήσουν τις πολιτικές σας επιτυχίες, προτιμήσαμε να το θέσουμε υπ’ όψιν του ελληνικού λαού και ύστερα να ζητήσουμε συνάντηση μαζί σας προκειμένου να σας κάνουμε τις προτάσεις μας». Αξιοσημείωτη θέση για κάποιον που περιλαμβάνει στο βιογραφικό του ότι «διετέλεσε για πολλά χρόνια επιστημονικός σύμβουλος και στενός συνεργάτης του Στέλιου Παπαθεμελή», ο οποίος θήτευσε στο ίδιο υπουργείο.

Ο κ. Λιόλιος τελικά ίδρυσε κατά δήλωσή του την Ελληνική Πολιτοφυλακή και κάλεσε σ’ αυτήν «να ενταχθούν οι ενδιαφερόμενοι πολίτες (αρχικά) ως εθελοντές και στη συνέχεια ως έμμισθα στελέχη (όχι ως προσωπικό ασφαλείας) όταν φυσικά υπάρξει η ανάλογη οικονομική υποστήριξη διαφόρων φυσικών και νομικών προσώπων». Στην Πολιτοφυλακή αυτή ο καθηγητής καλούσε να ενταχθούν «εθελοντικά ακόμη και εν ενεργεία στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας αν και η όποια οικονομική τους υποστήριξη δεν επιτρέπεται να είναι με μορφή μισθού αλλά θα είναι με τη μορφή βραβείων, αριστείων, υποτροφιών και άλλων νομίμων μεθόδων που επιτρέπει η υπηρεσία τους».

Τελικά δεν πείστηκε ούτε το υπουργείο ούτε βρέθηκε η «οικονομική υποστήριξη». Και το πρόγραμμα ναυάγησε! Το ΕΚΕΟ «αποφάσισε τη διακοπή του προγράμματος εις ένδειξη διαμαρτυρίας για τη δυσφήμηση ορισμένων μέσων ενημέρωσης και τις απειλές κατά της ζωής των ιδρυτών (συμβόλαια θανάτου!) από εγκληματικά στοιχεία και τους αρχηγούς τους». Σε άλλο σημείο η ακύρωση του προγράμματος αποδίδεται σε ένδειξη διαμαρτυρίας επειδή δεν εισακούστηκε ο εμπνευστής του από τον αρμόδιο υπουργό.

Με πικρία ο κ. Λιόλιος επιτιμά όλους μας: «Οσοι αντέδρασαν στην κοινωφελή μας προσπάθεια δεν χρειάζεται να ανησυχούν διότι η Hellenic Neighborhood Watch (Ελληνική Πολιτοφυλακή στα Ελληνικά) έχει πλέον σταματήσει και δεν έχουμε πρόθεση ούτε και το χρόνο για να συνεχίσουμε. Η Ελλάδα δυστυχώς δεν ήταν έτοιμη για μια τέτοια επιστημονική μέθοδο στο χώρο του ελέγχου της εγκληματικότητας!» Για παν ενδεχόμενο, πάντως, ο καθηγητής σημειώνει ότι «οι τίτλοι Hellenic Neighborhood Watch, Greek Neighborhood Watch και Ελληνική Πολιτοφυλακή είναι κατοχυρωμένοι από το EKEO. Κάθε χρήση τους από άλλο φορέα είναι παράνομη και καταχρηστική».

Κατά τα άλλα, ο κ. καθηγητής καλεί δημοσιογράφους, φοιτητές, αποφοίτους ΑΕΙ «με ενδιαφέρον για θέματα εθνικής και διεθνούς ασφάλειας», καθώς και στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας να συνεργαστούν «έμμισθα» με το ΕΚΕΟ, «με την προϋπόθεση ύπαρξης ικανών κονδυλίων». Ζητάει επίσης «διαφημίστριες και διαφημιστές και μετά από δωρεάν επιμόρφωση ως τηλεπαρουσιάστριες και ραδιοφωνικούς παραγωγούς». Και ο ίδιος «παρέχει υπηρεσίες επ’ αμοιβή σε όσους μαθητές ενδιαφέρονται να ακολουθήσουν καριέρα στις Σχολές Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας». Ολα αυτά, με την παράλληλη ιδιότητα του καθηγητή στη Σχολή Ευελπίδων.

Για τις απόψεις και το φρόνημα του κ. καθηγητή είναι αρκετό να αναφέρουμε ότι ανέλαβε να υπερασπιστεί με πάθος τον αρχηγό της Σχολής και τους Ευέλπιδες που βεβήλωσαν τη γιορτή του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 2011, με τη μετάδοση του ύμνου της χούντας. Για να δικαιολογήσει την πράξη αυτή ο κ. Λιόλιος την απέδωσε σε χιουμοριστική διάθεση των φοιτητών της Σχολής Ευελπίδων, έσπευσε δε να αναρτήσει και στον δικό του ιστότοπο τον ύμνο των πραξικοπηματιών, συνοδεύοντάς τον μάλιστα με το ακόλουθο σχόλιο: «Παραθέτουμε εδώ τον ύμνο της 21 Απριλίου, όπως τον εντόπισαν οι Ευέλπιδες στο Youtube (διότι σίγουρα οι περισσότεροι αναγνώστες δεν τον γνωρίζουν ή δεν τον θυμούνται). Θέλει μεγάλο θάρρος να διαπιστώσει κανείς ότι αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι αναφέρει στους στίχους τον Απρίλη (και τρόπον τινά την αποφράδα ημέρα 21 Απριλίου 1967) κατά τα άλλα οι στίχοι του δεν βάλουν [sic] κατά της Δημοκρατίας».

Παραθέτουμε με τη σειρά μας τους πρώτους στίχους για να κρίνει ο αναγνώστης:

«Μέσα στ’ Απρίλη τη Γιορτή / το Μέλλον χτίζει η Νιότη / αγκαλιασμένοι – δυνατοί / μ΄ Εργάτη, Αγρότη, Φοιτητή / και πρώτο τον Στρατιώτη.

Τραγούδι αγάπης αντηχεί / γελούν όλα τα χείλη / Και σμίγουν μέσα στην ψυχή / του Είκοσι-ένα η εποχή / κι η Είκοσι-μια τ’ Απρίλη.

Μες στις καρδιές φτάνει ζεστή / του Απριλιού η λιακάδα / κι έχουν στα στήθια μας χτιστεί / Θρησκεία, Οικογένεια / και πάνω απ’ όλα Ελλάδα».

Η Πατριωτική Πολιτοφυλακή

Η δεύτερη μορφή Πολιτοφυλακής που έχει απασχολήσει τη δημοσιότητα είναι η Πατριωτική Πολιτοφυλακή, η οποία ιδρύθηκε στις αρχές του 2011. Το προφίλ αυτής της Πολιτοφυλακής είναι αρκετά διαφορετικό. Το αρχικό της κάλεσμα αφορούσε «αυτούς που έχουν τελειώσει Ειδικές Δυνάμεις, τους άνδρες και τις γυναίκες που ασχολούνται πολύ καιρό με οποιαδήποτε πολεμική τέχνη και αυτούς που έχουν γνώσεις στη φύλαξη υψηλών προσώπων» (17.10.2012).

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις των εκπροσώπων της, η «Η Πατριωτική Πολιτοφυλακή είναι νόμιμο κίνημα με επίσημο καταστατικό. Σεβόμαστε απόλυτα τους νόμους και το Σύνταγμα του κράτους. Το κίνημά μας δεν έχει κανέναν σκοπό να αποκαταστήσει [sic] την αστυνομία και τον Στρατό. Δεν έχουμε γενικά καμία σχέση με υπηρεσίες του κράτους. Η φιλοσοφία του κινήματός μας έχει καθαρά αμυντικό χαρακτήρα. Στην ορεινή εκπαίδευσή μας τα όπλα που χρησιμοποιούνται είναι όπλα τύπου airsoft και είναι νόμιμα. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται αυστηρότατα» (5.11.2012).

Βέβαια οι ίδιες οι αναρτήσεις στον ιστότοπο της οργάνωσης προδίδουν τον πραγματικό της χαρακτήρα. Πρόκειται για μια ομάδα πολύ κοντινή αν όχι ταυτόσημη με τη Χρυσή Αυγή, τον «Στόχο» και ποικίλες άλλες ομάδες που παίρνουν διαφορετικές ονομασίες, ανάλογα με το στόχο της καθεμιάς, αλλά συγκεντρώνουν τους ίδιους ανθρώπους. Οι εκπρόσωποί της επιμένουν κάθε λίγο και λιγάκι ότι χρησιμοποιούν μόνο όπλα airsoft. Αλλά οι ίδιοι δηλώνουν ότι «δεν θέλουν απλώς να παίξουν με τα οπλάκια», εφόσον είναι «δεκάδες οι λέσχες αεροσφαίρισης», γιατί ο σκοπός τους «είναι βαθύτερος, πιο ειδικός, πιο φωτεινός και πιο περίπλοκος. Εκπαιδευόμαστε και οργανώνουμε την ομάδα για τη δύσκολη ώρα» (5.2.2013). Και ποια είναι αυτή; Μα η «αναμενόμενη εμφύλια σύρραξη» (3.3.2012), η ίδια που είχε εξαγγείλει ο Ηλίας Παναγιώταρος στο BBC πριν από λίγους μήνες.

«Δεν έχουμε καμιά σχέση με τη Χρυσή Αυγή» δηλώνουν οι διοικητές της (περ. «Επίκαιρα», 21.6.2013). Πάντως, «η Χρυσή Αυγή είναι ένα νόμιμο πολιτικό κόμμα, εκλεγμένο από τον ελληνικό λαό και διάγει [sic] έναν εθνικό αγώνα στο κοινοβούλιο. Εχουμε κάποιες κοινές ιδεολογικές καταβολές…» […] «Οσο γι’ αυτούς που μας χαρακτηρίζουν φασίστες, ναζιστές, ακροδεξιούς, τους λέμε ότι εκτός από αστείοι είναι αμόρφωτοι. Ο φασισμός αποτελεί έκφανση του ιταλικού εθνικισμού, όπως ο ναζισμός του γερμανικού». Πρόκειται κατά λέξη για τα επιχειρήματα της Χρυσής Αυγής, τα ίδια που χρησιμοποιούνται εδώ και δεκαετίες από τους εθνικοσοσιαλιστές σε όλη την Ευρώπη για να αποφύγουν την ανεπιθύμητη ταύτιση.

Αλλά οι ομοιότητες δεν περιορίζονται εδώ. Τα κείμενα, οι θέσεις, ακόμα και οι φωτογραφίες που φιλοξενούνται στο ιστολόγιο της οργάνωσης βρίθουν αναφορών στους «ελληνόψυχους» και τον «εθνικισμό», εχθροί τους είναι οι «λαθρολάγνοι αεθνιστές», οι «προδότες», ενώ προβάλλεται ως σύνθημα ακόμα και η φράση «θα ξαναγυρίσουμε και θα τρέμει η γη». Πρόκειται βέβαια για τις τελευταίες λέξεις του Γκέμπελς, σύμφωνα με τη μυθολογία των νεοναζιστών.

Ακόμα και ολόκληρη την ομιλία του Κασιδιάρη στη συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής στις Θερμοπύλες τον Ιούλιο του 2008 περιλαμβάνει το ιστολόγιο. Πρόκειται για την περιβόητη ομιλία, στην οποία ομολογείται ο τρόπος δράσης της ναζιστικής οργάνωσης εναντίον του εσωτερικού εχθρού: «Και αναμένουμε τη στιγμή της μεγάλης αντεπίθεσης, βαδίζοντας στα χνάρια της αρχαίας Κρυπτείας που έπληττε αθόρυβα μέσα στο απόλυτο σκότος και τη σιωπή τους εσωτερικούς εχθρούς της πόλεως».

Πονηρά φερόμενοι, οι «διοικητές» της Πατριωτικής Πολιτοφυλακής έχουν παραλείψει το όνομα του Κασιδιάρη. Αλλά μ’ αυτό τον τρόπο αποκαλύπτουν κάτι περισσότερο: ότι επιδιώκουν να κρύψουν την πραγματική τους ταυτότητα.

Οι οπαδοί της «Παλλαϊκής Αμυνας»

Για τις υποθέσεις των Πολιτοφυλακών έχουν υποβάλει εκτενείς ερωτήσεις στα αρμόδια υπουργεία βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (Κουράκης, Δρίτσας, Καραγιαννίδης) και της ΔΗΜΑΡ (Αναγνωστάκης, Γιαννακάκη, Κυρίτσης, Μουτσινάς, Ρεπούση, Τσούκαλης). Οι περισσότεροι υπουργοί δήλωσαν αναρμόδιοι, αλλά υπάρχουν οι απαντήσεις του Νίκου Δένδια ως υπουργού Δημόσιας Τάξης και του Πάνου Παναγιωτόπουλου ως υπουργού Εθνικής Αμυνας που αποδέχονται το πρόβλημα και παραθέτουν τις ενέργειές τους για να το αντιμετωπίσουν. Ο κ. Δένδιας απάντησε στις 30.11.2012 ότι «από την αρμόδια υπηρεσία του Αρχηγείου Ελληνικής Αστυνομίας διενεργήθηκε, δυνάμει της από 15.3.2012 παραγγελίας της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών προκαταρκτική εξέταση για τα αδικήματα ‘‘Κατάρτιση Ενοπλης Ομάδας Παράνομης Οπλοφορίας, κλπ.’’, η οποία υποβλήθηκε στην Εισαγγελία την 23.3.2012 και ακολούθως επιστράφηκε, την 7.8.2012, με (άλλη) παραγγελία, η οποία μετά την ολοκλήρωσή της θα υποβληθεί εκ νέου στην αρμόδια εισαγγελική αρχή». Παρά το κάπως γραφειοκρατικό σχήμα, ο υπουργός επέμενε ότι «από τις αρμόδιες υπηρεσίες μας το θέμα παρακολουθείται συνεχώς και διενεργείται ενδελεχής έρευνα σχετικά με την ύπαρξη θυλάκων των παραπάνω αναγραφόμενων ομάδων ή άλλων παρεμφερών. Σε περίπτωση δε που διαπιστωθεί τέλεση εκνόμων ενεργειών από μέλη αυτών ή άλλα άτομα σχετιζόμενα με αυτές θα εφαρμοσθεί απαρέγκλιτα η ισχύουσα νομοθεσία».

Την ίδια μέρα, ο κ. Παναγιωτόπουλος υπήρξε ακόμα σαφέστερος: «Οι αποκαλούμενες ‘‘Πολιτοφυλακές’’ δεν αποτελούν πολιτικές δυνάμεις κατά την έννοια του Ν.Δ. 17/1974, ούτε εθελοντικές οργανώσεις πολιτικής προστασίας, ενταγμένες στο σχεδιασμό της Γενικής Πολιτικής Προστασίας σύμφωνα με το Ν. 3013/2002. Επομένως, το εάν κάποιοι παράνομοι θέλουν να οργανώσουν αυτόκλητα αυτού του είδους τις εξωθεσμικές ομάδες, είναι φαινόμενο που πρέπει να παταχθεί, αλλά δεν είναι ζήτημα που άπτεται του ΥΠ.ΕΘ.Α., αλλά του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη».

Παρά την εμφανή διάθεση των δύο υπουργών να ρίξουν το μπαλάκι ο ένας στον άλλο, το μήνυμα προς τις αυτόκλητες αυτές ομάδες είναι σαφές. Πώς είναι τότε δυνατόν να συνεχίζουν τη δράση τους οι όποιες «Πολιτοφυλακές»; Η απάντηση βρίσκεται στο παρελθόν παρόμοιων προσπαθειών και στη σχέση τους με κομμάτια του κρατικού μηχανισμού. Πυρήνας αυτών των προσπαθειών ήταν πάντα κάποιες μερίδες των εφέδρων στρατιωτικών και κυρίως των ειδικών δυνάμεων, για τις οποίες η εφεδρεία δεν ισοδυναμεί με αποστράτευση όπως για τα άλλα σώματα. Τις περιόδους πολιτικών και εθνικών κρίσεων που αντιμετώπισε η χώρα από τη μεταπολίτευση αναδύονται πάντα παρόμοιες κινήσεις, οι οποίες πάντα εμφανίζονται ως νομότυπες εθνοπρεπείς πρωτοβουλίες, μακριά από πολιτικές ταμπέλες και κόμματα, αλλά δεν διστάζουν να πολιτευθούν με ακραίο τρόπο, στο όνομα πάντα των εθνικών συμφερόντων.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν άρχισε να πουλάει το «Μακεδονικό», ξεφύτρωσαν λ.χ. σε διάφορα σημεία της χώρας «Λέσχες Καταδρομών», ειδικά σε ακριτικές περιοχές, με αδιαφανείς στόχους και δραστηριότητες. Και λίγα χρόνια αργότερα, μετά την ελληνοτουρκική κρίση του 1996 άρχισαν να εκδηλώνονται πιο έντονα διάφορες πρωτοβουλίες στρατιωτικών (ή παραστρατιωτικών) παραγόντων που επιδίωκαν να μετέχουν στη χάραξη της «εθνικής πολιτικής», μέσω αυθαίρετων παρεμβάσεων και δημιουργίας τετελεσμένων. Είδαμε το περιβόητο «Κλιμάκιο Επιλέκτων Καταδρομέων» της Κέρκυρας να οργανώνει δημόσιες παρεμβάσεις, αλλά και τις κεντρικές οργανώσεις των εφέδρων καταδρομέων να δίνουν τον δικό τους τόνο στην έννοια του «ενιαίου αμυντικού δόγματος Ελλάδας Κύπρου», με αμφιλεγόμενες επιχειρήσεις φουσκωτών σκαφών και απόκλιση από την επίσημη πολιτική γραμμή.

Σ’ αυτό το κλίμα οργανώθηκε από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων ημερίδα στο Πολεμικό Μουσείο με θέμα «Εφεδρεία και Αποτροπή, ο σύγχρονος ρόλος των εφέδρων στις ένοπλες δυνάμεις» (13.7.1997). Η ημερίδα οργανώθηκε «υπό την αιγίδα του ΥΠ.ΕΘ.Α.» και στα συμπεράσματά της διαβάζουμε μεταξύ άλλων και κάποιες διατυπώσεις που τις βλέπουμε να αναπαράγονται σχεδόν αυτούσιες στα σύγχρονα πειράματα: «Η Ελλάδα διαθέτει έναν ‘‘μυστικό στρατό’’ ενός εκατομμυρίου ανδρών –τους εφέδρους- που βρίσκονται αφανώς ανάμεσά μας και αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του κοινωνικού ιστού. Πρόκειται ασφαλώς για μια τεράστια ‘‘δεξαμενή’’ ανθρώπινου δυναμικού, που αν αφυπνιστεί, αναβαθμιστεί και εκσυγχρονιστεί, μπορεί να λειτουργήσει πραγματικά αποτρεπτικά».

Σε άλλο σημείο υποδεικνύεται ως μοντέλο για την Ελλάδα η λειτουργία Εθνοφυλακής σε χώρες του εξωτερικού: «Ιδιαίτερα σε ημιαστικές ή αγροτικές περιοχές, η Παλλαϊκή Αμυνα βοηθάει δραστικά στην αντιμετώπιση λαθρομεταναστών, τοπικών συμμοριών κ.λπ., όπου αποτελεί ένα απαραίτητο ‘‘ενδιάμεσο βήμα’’ ανάμεσα στην αστυνομία που δεν μπορεί να βρίσκεται παντού, σε ένα στρατό που δεν μπορεί να σπαταλάται σε τέτοιες υποθέσεις και σε μια διάθεση αυτοδικίας εκ μέρους των πολιτών που είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη. Η Παλλαϊκή Αμυνα, λοιπόν, μπορεί να καλύψει και τέτοια κενά – που γίνονται ιδιαίτερα επίκαιρα από την απότομη άνοδο της εγκληματικότητας, ιδιαίτερα στην ελληνική ύπαιθρο».

Σ’ αυτούς που μετείχαν στην ημερίδα, δίπλα σε απόστρατους αξιωματικούς ξεχωρίζουμε τα ονόματα του μέχρι πρότινος υπουργού Εθνικής Αμυνας Πάνου Παναγιωτόπουλου, του πρωθυπουργικού συμβούλου Χρύσανθου Λαζαρίδη, του Σαράντου Καργάκου, της Λιάνας Κανέλλη και του Κώστα Ζουράρι.

Κάτω απ’ αυτή την πίεση, η κυβέρνηση Σημίτη πέρασε το 1998 το ν. 2641 («Παλλαϊκή Αμυνα και άλλες διατάξεις»), ο οποίος πρόβλεπε την ένταξη στα «Τμήματα Παλλαϊκής Αμυνας» όλων των ανδρών και όλων των γυναικών από 18-60 ετών. Σύμφωνα με τον νόμο, «η Παλλαϊκή Αμυνα (Π.ΑΜ.) οργανώνεται από τον καιρό της ειρήνης και έχει ως κύρια αποστολή σε περιόδους έντασης, επιστράτευσης και πολέμου την τοπική άμυνα, την πολιτική άμυνα και την πολιτική προστασία, ενώ σε καιρό ειρήνης την πολιτική άμυνα και την πολιτική προστασία». Τέσσερα χρόνια αργότερα, και πάλι κυβέρνηση Σημίτη ήταν αυτή που κατάργησε τον νόμο αυτό, κατά το μέρος που περιλαμβάνει ρυθμίσεις σχετικές με την πολιτική προστασία σε καιρό ειρήνης (ν. 3013/2002). Ούτως ή άλλως δεν είχε διανοηθεί κανείς να οργανώσει όλο τον ενεργό πληθυσμό της χώρας με παρόμοιο τρόπο!

Δυστυχώς σήμερα τα πράγματα είναι σοβαρότερα. Οι ομάδες που αναλαμβάνουν τώρα δράση δεν έχουν παρά μόνο έμμεση σχέση με τους επίσημους κρατικούς μηχανισμούς. Και μπορεί να επικαλούνται την προσήλωσή τους στη νομιμότητα και να θέτουν τα μέλη τους στην υπηρεσία των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας, αλλά όπως ομολογούν και στις απαντήσεις τους οι υπουργοί στην πράξη δεν υφίσταται κανένας πραγματικός έλεγχος.

………………………………………………………………………………………………………………………….

Τάγματα «πολιτοφυλάκων»

Η πρώτη έμπνευση για τη δημιουργία «Πολιτοφυλακής» που θα στραφεί ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό» ανήκει φυσικά στη Χρυσή Αυγή. Η ίδια εφαρμόζει από την ίδρυσή της την πρακτική αυτή με τα γνωστά «Τάγματα Εφόδου». Ο αρχηγός της όμως έχει προτείνει και διάφορες μορφές οργάνωσης έτσι ώστε οι δραστηριότητες αυτές να εκτελούνται «με το αζημίωτο». Τις παραμονές των αυτοδιοικητικών εκλογών του 2010 που τον ανέδειξαν δημοτικό σύμβουλο στην Αθήνα, ο Νίκος Μιχαλολιάκος εξηγούσε στον εμβρόντητο Νίκο Χατζηνικολάου στο Alter το μεγαλόπνοο σχέδιο: «Τρία ευρώ τον μήνα να δίνει κάθε Αθηναίος πολίτης, συγκεντρώνεται ένα ποσό τριών εκατομμυρίων ευρώ. Θα φτιάξουμε ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας από μέλη του κόμματός μας. […] Θα ζητήσουμε άδειες οπλοφορίας, όπως έχουν πολλοί μεγαλοεπιχειρηματίες, τέσσερις και πέντε οπλοφόρους. Γιατί να μην έχει κι ο Δήμος Αθηναίων 200 ενόπλους να προστατεύουν τη ζωή των πολιτών του;» Και λίγες μέρες μετά τις εκλογές του 2012 η οργάνωση ανακοίνωνε την ενοικίαση ιδιωτικών εταιρειών security για περιπολίες στο κέντρο της πόλης.

Φυσικά τα σχέδια αυτά δεν είχαν συνέχεια, αλλά γεγονός είναι ότι η Χρυσή Αυγή τα ονειρευόταν από παλιά. Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα από ένα κείμενο του Ιωάννη Γιαννόπουλου, υπαρχηγού τότε του Μιχαλολιάκου, το οποίο δημοσιεύτηκε στις 10.1.1997 στην κομματική εφημερίδα της ναζιστικής οργάνωσης. Το άρθρο φέρει τον τίτλο «Πολιτοφυλακή;», όπου βέβαια το ερώτημα είναι καθαρά ρητορικό. Ο Γιαννόπουλος, ο οποίος μετά την αποχώρησή του από τη Χρυσή Αυγή αναδείχτηκε σε συγγραφέα ειδικευμένο στον εξελληνισμό της ναζιστικής θεωρίας της «Κοίλης Γης», περιγράφει τη δράση μια ομάδας κουκουλοφόρων «πολιτοφυλάκων» που έχουν συλλάβει έξι Αλβανούς κλέφτες και τους βασανίζουν:

«Ο επικεφαλής των κουκουλοφόρων που επέτυχαν την σύλληψιν, είς μετρίου αναστήματος και σιωπηλός άνδρας, κρατών ρόπαλον του αμερικανικού παιγνίου μπέιζ μπολ, πλησίασε την σειράν των Αλβανών υπανθρώπων που εκρατούντο από τους υπολοίπους κουκουλοφόρους. Χωρίς λέξιν ή ύβριν ή επιφώνημα ανεβοκατέβασε το ρόπαλον τέσσαρας φοράς εις έκαστον των παρανόμων και τους αφήκε με σπασμένους τους αγκώνας των χειρών και τα γόνατα των ποδών».

Η σκηνή που περιγράφει ο Γιαννόπουλος εκτυλίσσεται στον κήπο μιας «πλουσίας και μεγαλοπρεπούς εξοχικής κατοικίας εις εν των βορείων προαστίων των Αθηνών». Πρόκειται φυσικά για φανταστικό σενάριο, αλλά ο συγγραφέας το προβάλλει ως υπόδειγμα συγκεκριμένης δράσης: «Την ίδια νύκτα, επιτροπές κουκουλοφόρων ‘‘πολιτοφυλάκων’’ έκαμναν συλλήψεις καθ’ όλον το λεκανοπέδιον της Αττικής, συλλαμβάνοντες λαθρομετανάστες, μέλη της Αλβανικής, Τουρκικής, Νιγηριανής και όλων των χωρών του ΟΗΕ Μαφίας, ακόμη και Ελλήνων συνεργατών τους! Τας πρώτας πρωινάς ώρας, περιπολικά της ελληνικής αστυνομίας εξεύρον άτομα δεμένα και με κάποιαν… σχετικήν αναπηρίαν ως επίσης και με αναλόγως της περιπτώσεως πινακίδας εις το στήθος των, και εχρειάσθη η βοήθεια φορτηγών και συνεργείων κοπής αλυσίδων δια να συγκεντρωθούν οι ως άνω… ανάπηροι. Περί ώραν ενδεκάτην πρωινήν, περίπου δέκα επτά χιλιάδες άτομα είχαν συγκεντρωθεί εις το παλαιόν γήπεδον του Παναθηναϊκού επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και ανέμενον την απόφασιν της πολύ πλησίον Υπηρεσίας Αλλοδαπών. Ταυτοχρόνως επιτροπές πολιτών επεσκέπτοντο το Κοινοβούλιον, τα αστυνομικά τμήματα, το Υπουργείον Εσωτερικών και Εξωτερικών απαιτούντες την τήρησιν του Νόμου. Εκπληκτοι οι Αστυνομικοί είδον εις μερικούς εκ των πολιτών να εξέχουν από τους θύλακας των παντελονίων τους… μαύρες κουκούλες. Ούτως εν μία νυκτί ελύθη το μέγα πρόβλημα των λαθρομεταναστών».

Και για να το καταλάβουν ακόμα και τα μέλη της οργάνωσης, ο υπαρχηγός επαναλαμβάνει: «Το ως άνω σενάριον θα ημπορούσε να γίνει και πραγματικότης. Ας σκεφθούν σοβαρά οι φορολογούμενοι πολίται ότι επιβάλλεται να δημιουργήσουν επιτροπές πολιτοφυλάκων καθ’ άπασαν την επικράτειαν. Με το ίδιο τίμημα και εκατό φορές χειρότερα πρέπει να πληρώσουν όλοι αυτοί οι ξένοι που επιβουλεύονται τις περιουσίες και τις ζωές των Ελλήνων. Το ίδιο δε και οι τυχόν συνεργάτες των. Οταν οι άλλοι δεν κάνουν αυτό που πρέπει, κάν’ το εσύ. Μπορείς!».

…………………………………………………………………………………………………………………

Διαβάστε

● Πανελλήνιος Σύνδεσμος Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων

«Εφεδρεία και Αποτροπή. Ο σύγχρονος ρόλος των εφέδρων στις ένοπλες δυνάμεις». 1η Επιστημονική Ημερίδα. Συμπεράσματα. Υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Εθνικής Αμυνας (Πολεμικό Μουσείο, 13.9.1997).

…………………………………………………………………………………………………………………

Επισκεφτείτε

● Πατριωτική Πολιτοφυλακή

http://patriotikipolitofilaki.blogspot.gr/

https://www.facebook.com/patriotikipolitofilaki

Η δραστηριότητα της «εθνικιστικής» Πολιτοφυλακής.

● Ελληνική Πολιτοφυλακή

https://www.facebook.com/CivilGuard

Το προσωπικό εγχείρημα ενός καθηγητή της Σχολής Ευελπίδων.

● Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων – Δίκτυο Ελεύθερων Φαντάρων Σπάρτακος

http://diktiospartakos.blogspot.gr/

● Ο άγνωστος πόλεμος της Κέρκυρας

http://www.iospress.gr/ios1997/ios19970413a.htm

● Καταδρομείς μεγάλων αποστάσεων

http://www.iospress.gr/ios2008/ios20080330.htm

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ: Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς,      ios@efsyn.gr

Κείμενο της Βουλής των Εφήβων. 7/7/13

Κείμενο της Βουλής των Εφήβων. 7/7/13

«Όταν ο λόγος περνάει στη νεολαία»
Από ό,τι φαίνεται, η Βουλή των Ελλήνων έχει χάσει το νόημα της ως δημοκρατικός θεσμός, γιατί σίγουρα οι Βουλευτές που συναντήσαμε εμείς στη Βουλή, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν έδειχναν με τον τρόπο τους εκπρόσωποι της δημοκρατίας. Τα πρόσωπα τους περισσότερο αδιάφορα φαίνονταν παρά ενθουσιασμένα με το γεγονός της συνεδρίασης. Από τις δικές μας εμπειρίες, η Βουλή των Εφήβων, μία έκφανση της πραγματικής δημοκρατίας, έχει μετατραπεί σε τυποποιημένες διαδικασίες που δεν στοχεύουν στην αληθινή έκφραση των νέων… Έχει μετατραπεί περισσότερο σε ένα event, στο οποίο ακόμη και τα ελάχιστα πολιτικά πρόσωπα που παρέστησαν, μας έδωσαν την εντύπωση ότι η παρουσία τους ήταν συνυφασμένη με την επιθυμία τους για επίδειξη αυτού που ενδιαφέρεται για τα προβλήματα των νέων, για επίδειξη ενός προσωπείου. Δεν ήταν η έλλειψη ενδιαφέροντος από τη δική μας πλευρά, που λανθασμένα μερικοί εκπρόσωποι τύπου έφεραν ως αιτία , αλλά η προκατάληψη των ίδιων των βουλευτών για το θεσμό της Βουλής των Εφήβων.
Όλοι οι Συνάδελφοι Έφηβοι Βουλευτές αισθάνθηκαν μία διάχυτη αδιαφορία.
Όλοι αντιληφθήκαμε πως οι διαδικασίες ήταν πέρα για πέρα τυπικές και έως ένα βαθμό μη δημοκρατικές, καθώς αν και ακούστηκαν απόψεις, δε δόθηκε χρόνος σε όλα τα μέλη να μιλήσουν, ειδικά τη Δευτέρα, τη μέρα που συγκλήθηκε η ολομέλεια, τη μέρα που περιμέναμε όλοι με ανυπομονησία. Παράδειγμα αποτελεί η αιφνιδιαστική λήξη της ολομέλειας που αν και ήταν σχεδιασμένη να τελειώσει στις δύο μετά μεσημβρίας, τελείωσε νωρίτερα. Εμείς - αντιπροσωπευτικό δείγμα της νεολαίας- ήμασταν εκεί ! Έτοιμοι να παραθέσουμε τις απόψεις μας. Έτοιμοι να ακολουθήσουμε τους δημοκρατικούς θεσμούς.
Παρόλα αυτά , μας " προσφέρανε " μία προσομοίωση τυπικών διαδικασιών. Διαδικασίες που μας έκαναν να ντρεπόμαστε για τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις στη χώρα μας.
H ελληνική Βουλή, λοιπόν , δε βρήκε χρόνο για εμάς. Το κράτος απέδειξε την ανικανότητα και κυρίως την απροθυμία του να «ΑΚΟΥΣΕΙ» τη φωνή του λαού του διαμέσου των εφήβων βουλευτών. Παίρνουμε έτσι το μήνυμα πως όλα αυτά είναι προσχεδιασμένα ώστε να καταργηθούν θεσμοί καθόλα δημοκρατικοί και κοινωνικοί, όπως η Βουλή των Εφήβων. Αποδείχθηκαν επίσης, οι βλέψεις του κράτους για μια νεολαία ελεγχόμενη, απαθή και άβουλη, διότι μόνον έτσι θα καταφέρει να συντηρήσει το διεφθαρμένο σύστημα που τόσα χρόνια τρέφει. 
Παράλληλα, το γεγονός ότι οι επιτροπές μειώθηκαν φανερώνει, όχι μόνο τον «περιορισμένο» χρόνο που είχαν να μας διαθέσουν οι βουλευτές, μα και την προσπάθεια τους να μας απομακρύνουν και από άλλα σημαντικά ζητήματα. Είναι εμφανές ότι η επιλογή των φετινών θεμάτων προς συζήτηση έγινε με σκοπό να περιοριστούν οι τοποθετήσεις των εφήβων βουλευτών σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο και να μην επιτραπεί η εμβάθυνση σε δεσπόζοντα κοινωνικά προβλήματα που θα εξέφραζαν την πραγματική σήψη της πολιτικοκοινωνικής σκηνής. Σε ένα χρόνο θα έχουμε το δικαίωμα ψήφου και θεώρησαν πως για τα μόνα θέματα που μπορούμε να εκφέρουμε άποψη είναι ο σχολικός εκφοβισμός, η οικολογική διάσταση της οικονομικής κρίσης και οι κίνδυνοι του διαδικτύου, θέματα που μοιάζουν μάλλον ουτοπικά σε μία Ελλάδα που παλεύει να ανασάνει από τα κυκλώματα της διαφθοράς και του χρέους.
Γιατί εμείς, σε αντίθεση με τους βουλευτές, μπορούμε να συνδιαλεγόμαστε ώρες καθισμένοι προκειμένου να βρούμε κοινές λύσεις, λύσεις αποδεκτές από όλους. Διότι, εμείς δεν έχουμε ξεχάσει πως ζούμε στην Ελλάδα, και ελπίζουμε ακόμα σε ένα καλύτερο αύριο. Γιατί, εδώ, δεν πρέπει να παλεύεις για το χρόνο, μα για την βελτίωση του κράτους. Όταν, λοιπόν, οι έφηβοι βουλευτές έχουν το πάθος, τη δυνατότητα και τον νου να βρουν λύσεις – όχι μόνο για τα θέματα που συζητήθηκαν στις συνεδριάσεις της Βουλής, αλλά και για άλλα- δεν μπορείς να τους φιμώνεις. ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΦΙΜΩΝΕΙΣ!
Θεωρούν την Βουλή των Εφήβων – που προσφέρει και θα μπορούσε να προσφέρει ακόμα πιο πολλά – οικονομικό βάρος και δε θεωρούν κόστος τους υπέρογκους μισθούς που οι ίδιοι οι βουλευτές λαμβάνουν. Δε θεωρούν κόστος τη φοροδιαφυγή των ασυνείδητων Ελλήνων πολιτών, καθώς δε λαμβάνονται τα απαραίτητα μέτρα. Επίσης, δε θεωρούν κόστος την κατάχρηση χρημάτων από μέρους ατόμων του δημοσίου, περιλαμβανομένων και των βουλευτών εις βάρος του ελληνικού λαού που δεινοπαθεί. Θεωρούν, όμως, κόστος την επένδυση στο μόνο σίγουρο όπλο, την ορθή και πολύπλευρη παιδεία των νέων. Γι’ αυτό θα βγουν οι εκάστοτε κυβερνητικοί εκπρόσωποι και θα επαναλάβουν τα λόγια του Χ. Τρικούπη, στην τελευταία του θητεία ως πρωθυπουργός, δηλαδή «Δυστυχώς Επτωχεύσαμεν». Θεωρούν κέρδος τη σιωπή τους.
Κληθήκαμε να μιλήσουμε για τη σχολική βία. Πώς μπορούμε να την καταδικάζουμε όταν έχουμε αποδεχτεί την ύπαρξή της στο πολιτικό προσκήνιο; 
Τι μήνυμα λαμβάνουμε όταν ο εκφοβισμός στην πολιτική είναι πιο σπουδαίος από τη δημιουργία μία σωστής νέας κυβέρνησης; Τι μήνυμα παίρνουμε όταν ο τρόπος πολιτικής κομμάτων εξαρτάται από τα υπερατλαντικά ταξίδια τους και όχι από τις απόψεις τους; Τι μήνυμα λαμβάνουμε όταν φήμες θέλουν κομματικές παρατάξεις να διαλύονται λόγω εσωτερικών διαμαχών; Αυτό είναι το εκκωφαντικό μήνυμα «ενότητας» και "επιτυχημένης ιστορίας - success story " που στέλνουν; Το μήνυμα του να συμπεριφερόμαστε με νόμους άγριας φύσης για την ιεραρχική ανέλιξή μας. Από την αρχαιότητα ακόμα, σε περιόδους κρίσης, το μέρος της ενότητας και της ομόνοιας το έπαιρνε η διχόνοια και το συμφέρον. Οι Έλληνες ενωμένοι μεγαλουργούν και το αξίζουν, οπότε είναι καιρός να το ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ! Η ιστορία επαναλαμβάνεται, και αυτό το ξέρουμε καλά…
Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να βαδίζουμε στα χνάρια ενός τυφλού και μισαλλόδοξου πολιτικού στάτους ώστε να μην γυρίσουμε χρόνια πίσω στην εποχή όπου η «τρέλα» της καθαρής- άριας - φυλής είχε καταστροφικά αποτελέσματα για την Ευρώπη αλλά και για τον κόσμο γενικότερα. Η χούντα των Συνταγματαρχών εμφανίζεται με διαφορετικό πρόσωπο σήμερα, σε μία εποχή που συστηματικά καταπατώνται νόμοι και κηρύσσονται προεδρικά διατάγματα δίχως τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας των Ελλήνων Βουλευτών.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η ξαφνική πραξικοπηματική απόφαση για τη λήξη της ροής του προγράμματος της Ε.Ρ.Τ. Μα το χειρότερο δεν είναι η στρατηγική του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» που εφήρμοσαν οι κύριοι της κυβέρνησης, 
αλλά πως μας παραπλάνησαν με την αναγγελία παύσης της Ε.Ρ.Τ κι όχι με το ταυτόχρονο κλείσιμο των Ε.Α.Σ. και της ΕΛ.Β.Ο. Αν ήθελαν να πάρουν δραστικές αποφάσεις ας μείωναν τους μισθούς των βουλευτών, των υπαλλήλων της βουλής ( που οι ίδιοι πολιτικοί τους έχουν βολέψει ), των υψηλόβαθμων στελεχών δημόσιων εταιριών- που χρησίμευαν ως γλάστρες- και όχι να «γκρεμίσουν» τον εργατικό κόσμο.
Μας είπαν πως θα είναι κοντά μας και θα στηρίζουν τις απόψεις μας. Μοιράστηκαν, ακόμα, μαζί μας το «όραμα» τους για μία εκπομπή που θα αναφέρεται αποκλειστικά σε εμάς, τη νεολαία της Ελλάδας, και στις ιδέες μας. Είναι αλήθεια ή μία ακόμα αποπροσανατολιστική κίνηση δήθεν δημοκρατική;
Εμείς, λοιπόν, ως έφηβοι βουλευτές της ΙΗ' Συνόδου της Βουλής των Εφήβων (που κατέχουμε ακόμη αυτόν τον τίτλο αφού με την νέα σύνοδο δεν θα θεωρούμαστε πλέον βουλευτές) δεσμευόμαστε πως θα σταθούμε εμπόδιο στα σχέδια τους με όποιον τρόπο μπορούμε ακόμη και αν χρειαστεί να ''καλέσουμε'' μια έκτακτη συνεδρία που θα διέπεται από πραγματική ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και ο καθένας από εμάς θα έχει λόγο αλλά και χρόνο για να εκφράσει τις απόψεις του. Στο επιχείρημα ότι η Βουλή των Εφήβων δεν προωθεί ως θεσμός ουσιαστικές απόψεις και προτάσεις, εμείς αντιπροτείνουμε τη σύγκληση περισσότερων συνόδων μέσα στη χρονιά, οι περισσότερες από τις οποίες θα γίνονται διαδικτυακά και με τη χρήση των νέων τεχνολογιών, ώστε να μετατραπεί σε ένα ισχυρό κοινωνικό όργανο και λιγότερο σε ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Πέρυσι τέτοια εποχή ακούγαμε τον πρωθυπουργό να ευαγγελίζεται μέσω τηλεοπτικής διαφήμισης πως με το μέλλον των παιδιών δεν παίζει. Πράγματι, δε θα επιτρέψουμε σε κανέναν στο εξής να παίξει με το μέλλον το δικό μας και της πατρίδας μας και όποιος το επιχειρήσει θα μας βρει απέναντί του. Δεν επιδιώκουμε να παραλάβουμε τα σκήπτρα της εξουσίας, αλλά να βελτιώσουμε την ήδη υπάρχουσα και να διεκδικήσουμε το δικαίωμα των Ελλήνων πολιτών να ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ.
Μιλάτε για κατάργηση του θεσμού της Βουλής των Εφήβων; Μιλάτε για πορεία προς τον ολοκληρωτισμό!

Εκ μέρους των Εφήβων Βουλευτών της ΙΗ’ Συνόδου. Σας ευχαριστούμε που μας δώσατε την ευκαιρία έστω και με αυτόν τον τρόπο να «ακουστούμε»!

Ρίτσαρντ Στόλλμαν: Ψηφιακοί πληροφοριοδότες στα σπίτια πολιτών

Την Τετάρτη ο Ρίτσαρντ Στόλλμαν, ιδρυτής του Κινήματος ελεύθερου λογισμικού, τιμήθηκε από το Internet Hall of Fame 2013 μαζί με άλλες προσωπικότητες που άφησαν το στίγμα τους στο Διαδίκτυο. O Στόλλμαν κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τις παρακολουθήσεις της αμερικανικής κυβέρνησης που συλλέγει προσωπικά δεδομένα χρηστών του Ίντερνετ μέσω διαδικτυακών εταιρειών καθώς και για το λεγόμενο Διαδίκτυο των Πραγμάτων, που απειλεί να εισβάλει στα σπίτια απλών πολιτών με την επίφαση της μέτρησης χρήσης καθημερινών προϊόντων, αντικειμένων και αγαθών, όπως της ηλεκτρική ενέργειας.

Ο Ρίτσαρντ Στόλλμαν είναι επίσης δημιουργός του GNU Project, του Ιδρύματος Ελεύθερου Λογισμικού και της Ένωσης για την Ελευθερία του Προγραμματισμού.
Φέτος, τιμώνται από τον θεσμό του Internet Hall Of Fame συνολικά 32 προσωπικότητες, ανάμεσά τους ο νεαρός ακτιβιστής Aaron Swartz και ο Jimmy Whales της Wikipedia.

Ο Ρίτσαρτν Στόλλμαν, δήλωσε την Πέμπτη:
«Λέγεται ότι η “η γνώση είναι δύναμη”. Διαδικτυακές εταιρείας πήραν αυτό το αξίωμα πολύ σοβαρά και έθεσαν ως στόχο να γνωρίζουν όσα περισσότερα γίνεται για τον καθένα από εμάς. Στη συνέχεια οι κυβέρνηση των ΗΠΑ και άλλες κυβερνήσεις άρχισαν να συλλέγουν προσωπικά δεδομένα μέσω αυτών των εταιρειών αλλά και με άλλους τρόπους. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ελπίζουν να μας εξουσιάζουν.

»Η ψηφιακή τεχνολογία καταλήγει να σημαίνει το χτίσιμο ενός γιγαντιαίου ψηφιακού φακέλου για κάθε άτομο. Αυτό ίσως να μην πείραζε, εάν είχαμε μία κυβέρνηση που θα μπορούσαμε να εμπιστευτούμε εμμέσως ως προς τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μίας κυβέρνησης που δεν θα προσπαθούσε ποτέ να επεκτείνει την εξουσία της.

»Αυτό που έχουμε, με τον Μπους και τον Ομπάμα, είναι ένα σύμπλεγμα βιομηχανοποίησης της ασφάλειας το οποίο συστηματικά ξεπερνά τα νομικά όρια, παρακινούμενο από εταιρείες που θα βγάλουν περισσότερα χρήματα δημιουργώντας πιο εκτεταμένους φακέλους, λέγοντας ότι το κάνουν αυτό για να «μας κρατήσουν ασφαλείς» από πραγματικούς αλλά ήσσονος σημασίας κινδύνους.
»Κάποτε η απειλή της ελευθερίας των ανθρώπων από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές συνίστατο στο ότι χρησιμοποιούσαν προγράμματα που δεν μπορούσαν να ελέγξουν – μη ελεύθερα προγράμματα. Το κίνημα ελεύθερου λογισμικού στοχεύει στην παροχή ελεύθερων-δωρεάν προγραμμάτων προς αντικατάσταση των μη ελεύθερων. Το ελεύθερο λογισμικό είναι λογισμικό που σέβεται την ελευθερία και την κοινότητα των χρηστών. Ένα πρόγραμμα που δεν είναι ελεύθερο δίνει στον ιδιοκτήτη του μη νόμιμη εξουσία πάνω στους χρήστες. Συχνά, έχει σχεδιαστεί για να τους παρακολουθεί, να τους περιορίζει ή ακόμη και τους εκμεταλλεύεται. (Δείτε:  'Proprietary Surveillance', DefectiveByDesign.org και 'Proprietary Sabotage). Με το ελεύθερο λογισμικό, οι χρήστες μπορούν να τροποποιήσουν το πρόγραμμα ώστε να μην μπορεί να παρακολουθήσει, να περιορίσει ή να λειτουργήσει αντίθετα από τις προθέσεις τους.

»Όμως οι κίνδυνοι έχουν πολλαπλασιαστεί. Εδώ και χρόνια έχω ονομάσει τα κινητά τηλέφωνα ως “όνειρο του Στάλιν” εξαιτίας των δυνατοτήτων παρακολούθησης που έχουν. (Οι κινήσεις τους καταγράφονται και μπορούν να μετατραπούν από απόσταση σε συσκευές μετάδοσης συνομιλιών σε μόνιμη βάση, ακόμη και αν προσπαθήσει κανείς να τα απενεργοποιήσει). Εδώ και χρόνια έχω προειδοποιήσει ότι είναι λάθος να εμπιστευόμαστε προσωπικά δεδομένα σε ιστοσελίδες ή ακόμη και να δίνουμε στοιχεία της ταυτότητάς μας σε αυτές. Εδώ και χρόνια πληρώνω με μετρητά αντί να χρησιμοποιώ την πιστωτική μου κάρτα.

»Οι ΗΠΑ μετατρέπουν σταδιακά τα διπλώματα οδήγησης σε δελτία ταυτότητας. Χωρίς να δείξει κανείς την ταυτότητά του μπορεί να πετάξει, να μείνει σε ένα ξενοδοχείο στη Νέα Υόρκη, να ανοίξει τραπεζικό λογαριασμό ή να γράψει μια συνταγή για παυσίπονα. Το μεταναστευτικό νομοσχέδιο που εξετάζεται τώρα μπορεί να καταστήσει αδύνατη την εύρεση εργασίας χωρίς δελτίο ταυτότητας.
»Στο μεταξύ, ενώ κάμερες φυτρώνουν συνεχώς στις πόλεις μας, οι ΗΠΑ συναρμολογεί σιγά-σιγά ένα σύστημα που θα καταγράφει όλες τις κινήσεις όλων των αυτοκινήτων, όπως γίνεται στο Ηνωμένο Βασίλειο. “Έξυπνοι μετρητές” θα φτιάχνουν ένα φάκελο για το πόση ηλεκτρική ενέργεια χρησιμοποιούμε ανά ώρα ή ανά λεπτό, κάτι το οποίο καταγράφει επίσης πότε είναι κάποιος στο σπίτι του. Και το Διαδίκτυο των Πραγμάτων (σ.σ. Το «διαδίκτυο των πραγμάτων» (IoT) είναι μια μελλοντική κατάσταση, κατά την οποία καθημερινά αντικείμενα – όπως κινητά τηλέφωνα, αυτοκίνητα, οικιακές συσκευές, ρούχα, ακόμη και τρόφιμα – θα συνδέονται ασύρματα στο διαδίκτυο μέσω έξυπνων μικροκυκλωμάτων και θα μπορούν να συλλέγουν και να ανταλλάσσουν δεδομένα) απειλεί να εισάγει όλα τα προϊόντα στο σπίτι σας ως ψηφιακούς πληροφοριοδότες.

»Μόλις τα δεδομένα έχουν καταγραφεί, θα γίνεται κατάχρηση των λειτουργιών. Τα τυπικά όρια ως προς το εύρος της πρόσβασης σε δεδομένα δεν θα σταματήσουν το κράτος από τη συλλογή όλων των ειδών των δεδομένων σχετικών με οποιονδήποτε είναι αποφασισμένο να συντρίψει όπως τον πληροφοριοδότη Τζον Κυριακού. Εάν οποιοσδήποτε τολμήσει να μιλήσει για το τι κάνει το κράτος, τότε αυτό θα βγει εκτός ελέγχου.

»Πρέπει να σταματήσουνε τη συσσώρευση ψηφιακών φακέλων ανθρώπων γενικότερα. Τέτοιες συλλογές θα έπρεπε να επιτρέπονται μόνο μετά από απόφαση δικαστηρίου για συγκεκριμένο άτομο».
*****
Αξίζει να αναφερθεί ότι ο Στόλλμαν έστειλε τις παραπάνω δηλώσεις του μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σημειώνοντας στην κορυφή:

«Για τυχόν πράκτορες της NSA και του FBI που διαβάζουν το email μου: Παρακαλώ σκεφτείτε ότι αν υπερασπίζεστε το Σύνταγμα των ΗΠΑ εναντίον όλων των εχθρών, ξένων ή εσωτερικών, απαιτείται να ακολουθήσετε το παράδειγμα του Σνόουντεν».

Πηγή

Δικαιοσύνη: Η τυφλή γοητεία του νεοναζισμού

Η στάση της ελληνικής δικαιοσύνης απέναντι στα εγκλήματα της Χρυσής Αυγής. Δικηγόροι μιλούν για το αντιδραστικό πρόσωπο του μηχανισμού απονομής δικαιοσύνης.

Φασίστες γρονθοκοπούν βουλευτές. Μηχανοκίνητα τάγματα θανάτου ενός ορατού παρακράτους σπέρνουν το θάνατο σε γειτονιές. Γνωστά μέλη νεο-ναζιστικών, εγκληματικών οργανώσεων προαναγγέλλουν με κάθε λεπτομέρεια τις επιθέσεις τους. Περιστατικά, που θα θεωρούνταν δεδομένα μόνο σε ένα αμιγώς φασιστικό καθεστώς, πραγματοποιούνται σε καθημερινή βάση στην Ελλάδα του 2012. Πολύ λιγότερη προσοχή όμως έχει δοθεί στην «ασυλία» που φαίνεται να απολαμβάνουν τα μέλη της Χρυσής Αυγής μέσα στις αίθουσες των ελληνικών δικαστηρίων.
Δυστυχώς μεγάλο μέρος της σχετικής συζήτησης αναλώθηκε πρόσφατα στις περίφημες αναβολές που λαμβάνουν οι κατηγορούμενοι της Χ.Α με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την περίπτωση Κασιδιάρη. Η εικόνα αυτή όμως, όπως επισημαίνουν στο Unfollow αρκετοί δικηγόροι, είναι όχι μόνο στρεβλή αλλά και επικίνδυνη. «Οι καθυστερήσεις των δικών» μας εξηγεί η δικηγόρος Κλειώ Παπαντολέων «είναι ένα χρόνιο και παγιωμένο φαινόμενο στην ελληνική δικαιοσύνη για το οποίο άλλωστε η χώρα μας έχει πολλάκις καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου… αλλά από αυτό δεν προκύπτει κάποια σκοπιμότητα». Η σχετική συζήτηση, συμπληρώνει ο δικηγόρος Κωστας Παπαδάκης, μπορεί να μετατραπεί σε μπούμερανγκ και να πλήξει το βασικό δικαίωμα της αναβολής – ένα από τα ελάχιστα όπλα που έχει στη διάθεση του ένας κατηγορούμενος απέναντι στην «ποινική δικαστική εξουσία» της έδρας. «Οι δικαστές» συμπληρώνει και η δικηγόρος Αντωνία Λεγάκη «ανεβαίνουν στην έδρα με την αντίληψη της τηλεόρασης» που μιλά για την απειλή των αδίωκτων κουκουλοφόρων και των γνωστών αγνώστων. Σε αυτές τις περιπτώσεις λοιπόν η αναβολή μπορεί να προστατεύσει τον κατηγορούμενο από την κυρίαρχη προπαγάνδα των μέσων ενημέρωσης και των μηχανισμών καταστολής.
Το πρόβλημα λοιπόν δεν εντοπίζεται στην αναβολή μιας δικαστικής διαδικασίας αλλά στην… πραγματοποίησή της. Η πρόσφατη περίπτωση της Βέροιας, όπου δικαστήριο αθώωσε επτά από τα οκτώ μέλη της Χρυσής Αυγής για την επίθεση σε καφενείο ενώ καταδίκασε το θύμα της επίθεσης έφερε στο προσκήνιο το μέγεθος του προβλήματος. Ύστερα από μια μαραθώνια διαδικασία 11 ωρών το δικαστήριο θυμήθηκε ότι το θύμα δεν είχε καταθέσει το σχετικό παράβολο (αφού η αστυνομία «ξέχασε» να του το ζητήσει) ενώ αρνήθηκε να λάβει υπόψη του βίντεο από κάμερα παρακείμενης τράπεζας που θα αποδείκνυε τα δολοφονικά χαρακτηριστικά της επίθεσης.

Η επιείκεια βέβαια της ελληνικής δικαιοσύνης στα εγκλήματα νεοναζιστικών οργανώσεων είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την περίπτωση Κουσουρή. Όσοι βρέθηκαν τότε στην αίθουσα του δικαστηρίου θυμούνται τις ομάδες των Χρυσαυγιτών να κυριαρχούν με φωνές και συνθήματα και τους δικαστές να αποχωρούν με σκυμμένο το κεφάλι από την πλαϊνή πόρτα. Όταν έφτασε η ώρα της έφεσης αυτό το σκύψιμο του κεφαλιού μετατράπηκε σε σημαντική μείωση των ποινών που οδήγησε τελικά στην απελευθέρωση του Περίανδρου.
Έκτοτε η φαρέτρα της ελληνικής δικαιοσύνης οπλίστηκε με σειρά ρυθμίσεων τις οποίες θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει εναντίον των εγκλημάτων μίσους. Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων όμως η «τυφλή» δικαιοσύνη βρίσκει το στόχο της μόνο όταν θέλει να χτυπήσει διαδηλωτές και απεργούς.
Όπως φαίνεται η Χρυσή Αυγή αποτελεί τον μοναδικό χώρο στον οποίο δεν ασκούνται αυτεπάγγελτες διώξεις όταν προαναγγέλλει κάποια επίθεση. Έτσι ενώ εκατοντάδες νέοι άνθρωποι προσάγονται προληπτικά πριν από κάθε μεγάλη διαδήλωση, πληρώνοντας ακριβά τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, τα μέλη της Χ.Α κυκλοφορούν ελεύθερα ακόμη και όταν απειλούν ανοιχτά με οργανωμένες δολοφονικές επιθέσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο υποψήφιος της Χ.Α, Γιάννης Λαγός, είχε προαναγγείλει την επίθεση στους Αιγύπτιους ψαράδες στο Πέραμα, με δηλώσεις που κυκλοφορούσαν στο διαδίκτυο, αλλά ουδέποτε ασκήθηκε αυτεπάγγελτη δίωξη εναντίον του, όπως προβλέπει ο νόμος. Το ίδιο ισχύει φυσικά και για τις απειλές των χρυσαυγιτών εναντίον των νόμιμων καταστηματαρχών της Νίκαιας και πολύ περισσότερο για τις απειλές επιθέσεων σε νοσοκομεία και βρεφονηπιακούς σταθμούς.
Την ίδια περίοδο βέβαια ο Εισαγγελέας πρωτοδικών Γιάννης Δραγάτσης κινήθηκε με αστραπιαία ταχύτητα εναντίον του «Ιφικράτη», κατά κόσμον Απόστολου Αμυρά, ασκώντας ποινική δίωξη για πρόκληση σε τέλεση κακουργήματος σχετικά με τις δηλώσεις του μέσω διαδικτύου με τις οποίες καλούσε τους πολίτες σε αντάρτικο πόλεων. Όποια γνώμη και αν έχει κανείς για τη σοβαρότητα των συγκεκριμένων απειλών (και πολύ περισσότερο του συγκεκριμένου προσώπου) είναι τουλάχιστον προφανές ότι η δίωξη λειτούργησε προς όφελος της ΝΔ που επιχειρούσε να συνδέσει, χωρίς κανένα στοιχείο, τον Αμυρά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα μια προληπτική δίωξη εναντίον της Χ.Α για ρατσιστικά εγκλήματα μίσους ενδέχεται να έβλαπτε την προεκλογική εκστρατεία των πάλαι ποτέ «μεγάλων κομμάτων» που χρησιμοποιούσαν κατά κόρον το χαρτί της ξενοφοβίας.
Πέρα από το να αγνοεί τις προαναγγελθείσες επιθέσεις η ελληνική δικαιοσύνη έχει το δικό της τρόπο να κρίνει τα χαρακτηριστικά της ίδιας της οργάνωσης, γεγονός που επηρεάζει και τις ποινές που τελικά επιβάλλονται . Η Χρυσή Αυγή αποτελεί μια οργάνωση με συγκεκριμένη ιεραρχία και δομή, διαρκή δράση και συνολικό σχεδιασμό. Σε συνδυασμό με τα βεβαιωμένα περιστατικά δολοφονικών επιθέσεων αποτελεί τον ορισμό της εγκληματικής οργάνωσης και συνεπώς οι πράξεις των μελών της έχουν κακουργηματικό χαρακτήρα. Κανένα δικαστήριο όμως δεν έχει χαρακτηρίσει τη συγκεκριμένη οργάνωση ως εγκληματική ενώ αντίθετα ο ίδιος χαρακτηρισμός δίνεται πολύ εύκολα σε άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου που τυχαίνει να βρίσκονται σε… παρέα μεγαλύτερη των τεσσάρων ατόμων. Φτάνουμε έτσι στην κωμικοτραγική κατάσταση, όπως επισημαίνει στο Unfollow η δικηγόρος Αντωνία Λεγάκη, να κατηγορούνται σαν μέλη εγκληματικών οργανώσεων άνθρωποι που απλώς καταλαμβάνουν ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο και όχι τα μέλη της Χ.Α.
Αρκεί άλλωστε να διαβάσει κανείς το κατηγορητήριο που σχηματίζεται για άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου και για μέλη της Χ.Α και για να καταλάβει τις πολιτικές προκαταλήψεις που κυριαρχούν στο χώρο της δικαιοσύνης. Ενώ στην πρώτη περίπτωση συναντάς χαρακτηρισμούς όπως αναρχικοί, αντιεξουσιαστές κτλ κανένας χρυσαυγίτης δεν έχει χαρακτηριστεί φασίστας ή νεοναζιστής. Πρόκειται και στις δυο περιπτώσεις για «φρονηματικές καταγραφές» τις οποίες όμως οι εισαγγελείς και οι δικαστές κρατούν μόνο για τις κινηματικές δράσεις και όχι για τα εγκλήματα του φασιστικού παρακράτους.
Εκτός όμως ότι αγνοεί τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Χ.Α ως οργάνωσης η ελληνική δικαιοσύνη φαίνεται να αγνοεί και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των εγκλημάτων των μελών της. Όπως προκύπτει και από πρόσφατη έκθεση της Human Right Watch η Χ.Α και άλλα φασιστικά μορφώματα συνεχίζουν ανενόχλητα το εγκληματικό τους έργο λόγω της αδυναμία της ελληνικής δικαιοσύνης να προσδιορίσει τις επιθέσεις της ως ρατσιστικές. Η αντιρατσιστική νομοθεσία που εισήχθη το 2008 δίνει τη δυνατότητα στους δικαστές να επιβάλλουν την ανώτατη ποινή που αντιστοιχεί σε κάθε σχετικό έγκλημα. Μέχρι σήμερα όμως – προς μεγάλη ικανοποίηση της Χρυσής Αυγής – η ρύθμιση αυτή δεν έχει χρησιμοποιηθεί ούτε μια φορά. Να σημειωθεί ότι η εισαγγελία Αθηνών δήλωσε ότι ερευνούσε εννέα περιστατικά εγκλημάτων μίσους για το 2011 τη στιγμή οι Γιατροί του Κόσμου και η ΜΚΟ Πράξις είχαν περιθάλψει περίπου 500 θύματα ρατσιστικών επιθέσεων μόνο στο πρώτο εξάμηνο του 2011. «Οι εισαγγελείς και τα δικαστήρια απέτυχαν να ασκήσουν διώξεις απέναντι στην ρατσιστική και ξενοφοβική βία… παρά το γεγονός ότι είχαν στη διάθεσή τους όλα τα νομικά εργαλεία» κατέληγε η έκθεσή της HRW χωρίς προφανώς να ιδρώσουν πολλά δικαστικά και εισαγγελικά αυτιά.
Σε αυτή την πρωτοφανή ανοχή απέναντι στη νεοναζιστική οργάνωση η ελληνική δικαιοσύνη μπορεί, όπως φαίνεται, να στηρίζεται και στην αγαστή συνεργασία της ελληνικής αστυνομίας. Οι ανακοινώσεις της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής για τις δολοφονικές επιθέσεις της Χ.Α εναντίον μεταναστών συνήθως αποκρύπτουν σημαντικά στοιχεία με τα οποία αποδεικνύεται η δράση μιας εγκληματικής οργάνωσης και όχι μιας απλής ομάδας «αγανακτισμένων πολιτών». Ακόμη όμως και όταν όλα τα στοιχεία είναι μπροστά στα μάτια της δικαιοσύνης αυτή θυμάται αίφνης ότι είναι… τυφλή. Χαρακτηριστικό ήταν το παράδειγμα του δελτίου Τύπου που εξέδωσε η ΓΑΔΑ στις αρχές Ιουνίου αναφέροντας ότι: «Την 21.30΄ ώρα περίπου χθες (1-6-2012) στη συμβολή των οδών Πειραιώς και Θράκης στον Ταύρο, ομάδα ατόμων, που φορούσαν κράνη και συμμετείχαν σε μηχανοκίνητη (δίκυκλη) πορεία, η οποία ξεκίνησε από τα γραφεία συγκεκριμένου πολιτικού χώρου, επιτέθηκαν και τραυμάτισαν 31χρονο αλλοδαπό». Το γεγονός ότι η ΕΛ.ΑΣ δεν κατονομάζει τον «πολιτικό χώρο» αποτελεί από μόνο του ένα θέμα (θα μπορούσαν άραγε τα τάγματα θανάτου να εφορμούν από τα γραφεία των Οικολόγων Πράσινων;). Η τραγωδία της υπόθεσης όμως είναι ότι η ελληνική δικαιοσύνη είχε στα χέρια της μια ακριβή περιγραφή της δράσης σύγχρονων ταγμάτων θανάτου και προτίμησε να αγνοήσει και αυτό το φασιστικό πογκρόμ.
Η υπόθεση λαμβάνει για αρκετούς δικηγόρους εξοργιστικές διαστάσεις αν αναλογιστεί κανείς τα νομικά «υπερόπλα» που έχουν στη διάθεσή τους οι εισαγγελικές και δικαστικές αρχές αλλά και την ευκολία με την οποία τα χρησιμοποιούν εναντίον κάθε κινηματικής διαδικασίας. Όπως εξηγεί στο Unfollow η δικηγόρος Κλειώ Παπαντολέων «αυτό που συζητάει όλος ο νομικός κόσμος είναι ότι δεν έχει εφαρμοστεί ποτέ η αντιτρομοκρατική νομοθεσία σε βάρος των μελών αυτής της ομάδας που με συστηματικότητα, δομή, οργάνωση και στρατιωτική πειθαρχία διαπράττει σοβαρά κακουργήματα, τα οποία μάλιστα τελούνται με ιδιαίτερη σκληρότητα και πάντα με τον ίδιο τρόπο». Πρόκειται, όπως επισημαίνει η ίδια για «αυτεπαγγέλτως διωκόμενες πράξεις για ορισμένες από τις οποίες υπάρχει οπτικοακουστικό υλικό που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο (όπως στην περίπτωση του περιστατικού στο μετρό)». Πρόκειται βέβαια για την ίδια ελληνική δικαιοσύνη η οποία μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 κατέφυγε στην αντιτρομοκρατική νομοθεσία εναντίον ανήλικων μαθητών στη Λάρισα.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν για τη στάση της ελληνικής δικαιοσύνης απέναντι στο νεο-ναζισμό ξεπερνούν προφανώς τα όρια αυτού του κειμένου. Έχουν μετατραπεί τα ελληνικά δικαστήρια σε παράμάγαζο ή έστω σε πλυντήριο ενός παρακρατικού μηχανισμού; Το ανέκδοτο που κυκλοφορεί ότι αρκετοί από τους σημερινούς δικαστές θα χαρακτήριζαν τη δολοφονία Λαμπράκη σαν τροχαίο δυστύχημα είναι ίσως ενδεικτικό της απάντησης που δίνει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Το πρόβλημα όμως δεν λύνεται με απλούς αφορισμούς. Για την Α. Λεγάκη η στάση της ελληνικής δικαιοσύνης είναι απότοκο ενός μηχανισμού ο οποίος είναι πολύ πιο «αδιαφανής και αντιδραστικός ακόμη και από τους πολιτικούς προϊσταμένους του». Για τον Κ.Παπαδάκη η συνολική εικόνα θα ήταν πολύ πιο σαφής εάν αντικαθιστούσαμε τον όρο δικαιοσύνη με τον όρο «ποινική δικαστική εξουσία». Πράγματι ίσως τότε να μπορούσαμε πολύ πιο εύκολα να διαβάσουμε ανάμεσα στις γραμμές των δικαστικών αποφάσεων τις προθέσεις ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος που επιθυμεί να διατηρεί την Χρυσή Αυγή στα όρια της νομιμότητας. Ένα πολύτιμο εργαλείο που οικοδομείται εδώ και χρόνια από τις οικονομικές, πολιτικές και μιντιακές ελίτ και κανένας δικαστήριο δεν φαίνεται μέχρι στιγμής διατεθειμένο να αχρηστεύσει.

Αρης Χατζηστεφάνου

Unfollow Αύγουστος 2012

Πηγή

Ο ρόλος των ιδιωτικών καναλιών στο κλείσιμο της ΕΡΤ

Του Νίκου Μιχαλίτση 24/06/2013

Στις 11 Ιουνίου 2013 η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ, τη δημόσια ραδιοφωνία και τηλεόραση. Παρά την διεθνή κατακραυγή, αλγεινή εντύπωση προκάλεσε η μανία των «μεγάλων» ιδιωτικών καναλιών της Ελλάδας να υποστηρίξουν με κάθε τρόπο την κυβερνητική απόφαση μέσα από τις ειδήσεις τους και τις ενημερωτικές εκπομπές. Δεν στάθηκαν όμως μόνον εκεί.  Προσέφεραν όλα τα τεχνικά τους μέσα για να σβήσουν τη φωνή και την εικόνα της ελεύθερης και ανοιχτής ΕΡΤ που δεν σταμάτησε ποτέ να λειτουργεί, χάρις στην απόφαση των εργαζομένων να μην την αφήσουν να σιγήσει. Τεχνικοί ιδιωτικών καναλιών συνόδευαν τις αστυνομικές δυνάμεις που έκαναν έφοδο στους πομπούς της ΕΡΤ και αφού αρχικά τους έκλεισαν στη συνέχεια βοήθησαν στην εκπομπή ψηφιακού σήματος με μπάρες που μεταδιδόταν με τη βοήθεια δύο ιδιωτικών φορέων, του ΟΤΕ και της Digea.

Ο κόσμος αναρωτιόταν τι σχέση μπορούν να έχουν αυτοί οι ιδιωτικοί φορείς με  το κλείσιμο της ΕΡΤ.

Η αλήθεια είναι ότι όχι μόνον έχουν σχέση, αλλά συμμετείχαν ενεργά, ιδιαίτερα η Digea,  σε ένα σχέδιο της κυβέρνησης για ολοκληρωτικό έλεγχο του τηλεοπτικού χώρου, όπως αυτός θα διαμορφωθεί στη νέα ψηφιακή εποχή.

Τι είναι η Digea;

Η Digea είναι μία εταιρεία που προσφέρει υπηρεσίες ψηφιακής κωδικοποίησης και εκπομπής στην επίγεια ψηφιακή τηλεόραση (Πάροχος Δικτύου) και έχει λάβει σχετική άδεια από την ΕΕΤΤ (Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων) μόνον για την πρώτη φάση της μετάβασης στην ψηφιακή τηλεόραση που αφορά 23 σημεία εκπομπής ανά την Ελλάδα. Παρά το γεγονός ότι τόσο η ευρωπαϊκή νομοθεσία αλλά και η ελληνική (νόμος 3592/2007) απαγορεύει ένας πάροχος δικτύου να είναι και πάροχος περιεχομένου (δηλαδή τηλεοπτικός σταθμός), για να μην έχει δυνατότητα να κατακτήσει δεσπόζουσα θέση στην τηλεοπτική αγορά, η Digea αποτελεί μία κοινοπραξία 6 μεγάλων ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών που έχουν ίσα μερίδια ο καθένας. Ιδιοκτήτες των σταθμών αυτών είναι ισχυροί παράγοντες της ελληνικής οικονομίας που σχετίζονται με τη βιομηχανία των κατασκευών, το εφοπλιστικό κεφάλαιο και την ιδιοκτησία συγκροτημάτων των media. Έχουν κατηγορηθεί στο παρελθόν ακόμα και από πρωθυπουργούς της χώρας ότι χρησιμοποιούν τη δύναμη των συγκροτημάτων media που κατέχουν για να διαπλέκονται με την πολιτική εξουσία και να προσκομίζουν οφέλη στις άλλες δραστηριότητές τους. Όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις, παρά τις αρχικές τους εξαγγελίες για αποδέσμευση από τον εναγκαλισμό των καναλαρχών, κατέληξαν να συμμαχήσουν μαζί τους με αντάλλαγμα τη σκανδαλώδη υποστήριξη της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής, από τα κανάλια τους.

Οι συνεταίροι της Digea είναι σήμερα  οι παρακάτω τηλεοπτικοί σταθμοί:

      MEGA, ιδιοκτησίας των κ. Μπόμπολα και Ψυχάρη

         ΑΝΤ1, ιδιοκτησίας του κ. Κυριακού

         STAR, ιδιοκτησίας του κ. Βαρδινογιάννη

         ΣΚΑΪ, ιδιοκτησίας του κ. Αλαφούζου

         ALPHA, ιδιοκτησίας του κ. Κοντομηνά

         ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ TV, ιδιοκτησίας του κ. Κυριακού

Είναι χαρακτηριστικό ότι κανένας από τους σταθμούς αυτούς δεν διαθέτει σήμερα νόμιμη άδεια, αφού η συνέχιση του καθεστώτος των προσωρινών αδειών  που είχε εγκριθεί από το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ), κρίθηκε παράνομη  με την απόφαση 3578/2010 της ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Η Δημοπρασία για τη χορήγηση συχνοτήτων ψηφιακής τηλεόρασης

Το κλείσιμο της ΕΡΤ συνέπεσε  με τη διαβούλευση των προδιαγραφών της δημοπρασίας για τη χορήγηση των συχνοτήτων της ψηφιακής τηλεόρασης.  Η διαβούλευση τελείωσε στις 19 Ιουνίου 2013 και σύμφωνα με τον Γενικό Γραμματέα Τηλεπικοινωνιών του Υπουργείου Ανάπτυξης κ. Μεν. Δασκαλάκη, η δημοπρασία θα προκηρυχθεί το αργότερο έως τις 30 Ιουνίου 2013.

Σύμφωνα με τις προδιαγραφές της δημοπρασίας (που δόθηκαν σε διαβούλευση πριν κλείσει η ΕΡΤ) αποδίδονται 2 συχνότητες στην ΕΡΤ (από 3 που είχε μέχρι πρότινος), 4 συχνότητες για παρόχους δικτύου εθνικής εμβέλειας (από 2 που είχαν πριν) και 2 συχνότητες για παρόχους δικτύου περιφερειακής εμβέλειας.

Η ΕΡΤ ήταν εκ του νόμου πάροχος δικτύου και ως δημόσια υπηρεσία δεν πληρώνει για τη χρήση των δημόσιων συχνοτήτων.

Οι υπόλοιπες 6 συχνότητες (4 εθνικής και 2 περιφερειακής εμβέλειας) είναι εκείνες για τις οποίες θα γίνει η δημοπρασία από την οποία το κράτος υποτίθεται ότι επιδιώκει να προσκομίσει το μέγιστο δυνατό οικονομικό όφελος για την εκμίσθωσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες για μια περίοδο 15 ετών, με διεθνή πλειοδοτικό διαγωνισμό.

Ως εδώ θα ήταν όλα καλά εκτός από τη μείωση των συχνοτήτων της ΕΡΤ από τρεις σε δύο.

Οι «υποβοηθητικές» αιφνίδιες αποφάσεις

Το γεγονός ότι η ΕΡΤ δεν επρόκειτο να πάρει μέρος στον διαγωνισμό δεν σημαίνει ότι δεν έπρεπε να πάρει μέρος στη διαβούλευση. Αντιθέτως, η ΕΡΤ ήταν ο απολύτως αρμόδιος φορέας που θα υποστήριζε το δημόσιο συμφέρον στην προκειμένη περίπτωση. Η αιφνίδια απόφαση να κλείσει, την εμπόδισε να διατυπώσει τις απόψεις της ακόμα και κατά της μείωσης του αριθμού των συχνοτήτων που της αποδίδονται υπέρ των ιδιωτικών παρόχων δικτύου. Το δε σχέδιο του διαδόχου σχήματος της ΕΡΤ, όπως έχει διατυπωθεί από την κυβέρνηση (ένα μόνον τηλεοπτικό κανάλι) προδιαθέτει για περαιτέρω μείωση των συχνοτήτων του δημόσιου φορέα σε μία και πάλι υπέρ των ιδιωτών. Ικανοποιεί δε απολύτως το διαρκές αίτημα των ιδιωτικών καναλιών για τεχνολογική οπισθοδρόμηση του δημόσιου φορέα εξαφανίζοντας από τον τηλεοπτικό χάρτη το κανάλι High Definition (ΕΡΤ HD) που τόσο μίσησαν και πολέμησαν αντίθετα με τους τηλεθεατές που το υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό.

Οι υποβοηθητικές «παραλείψεις»

Μία περίεργη «παράλειψη» στις προδιαγραφές  δημιουργεί  ένα  πρωθύστερο σχήμα και εξασφαλίζει ευθύς εξ αρχής τη βεβαιότητα στην Digea ότι θα είναι ο νικητής του διαγωνισμού. Πρόκειται για το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που προκηρύσσεται δημοπρασία για να αδειοδοτηθεί  ο πάροχος δικτύου (που θα προσφέρει τεχνικές υπηρεσίες εκπομπής), χωρίς να έχουν αδειοδοτηθεί προηγουμένως οι πελάτες του, δηλαδή οι πάροχοι περιεχομένου (οι τηλεοπτικοί σταθμοί). Οποιαδήποτε σοβαρή εταιρεία ήθελε να επενδύσει στη χώρα μας, θα έπρεπε να αγοράσει τις συχνότητες  από την πολιτεία με σκοπό να τις μεταπωλήσει σε τηλεοπτικούς σταθμούς. Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν θα έβρισκε σήμερα ούτε έναν νόμιμο πελάτη. Και όχι μόνον αυτό. Θα έβρισκε απέναντί της έναν ανταγωνιστή, η εταιρεία του οποίου θα απαρτιζόταν από τους 6 μεγαλύτερους πελάτες της.

Έχουν ακούσει οι συντάκτες των προδιαγραφών ποτέ την έννοια του αθέμιτου ανταγωνισμού; Μάλλον όχι. Ελπίζουμε πάντως να μην αγνοήσουν την πλειονότητα των απαντήσεων στην διαβούλευση που εντοπίζουν την περίεργη παράλειψη και ζητούν να υπάρξει ασυμβίβαστο της διπλής ιδιότητας παρόχου δικτύου και παρόχου περιεχομένου.

Ας βεβαιωθούμε ότι δεν θα έχουμε ανταγωνιστή

Τα εμπόδια συμμετοχής άλλης εταιρείας όμως δεν σταματούν εδώ. Στις προδιαγραφές υπάρχει ένα χρονοδιάγραμμα εγκατάστασης πομπών σε 156 κέντρα εκπομπής (σελ. 45 – 49), όπου απαιτείται να εγκατασταθούν από τον πάροχο δικτύου 5 πομποί ανά κέντρο, δηλαδή συνολικά 780 πομποί. Το χρονοδιάγραμμα αυτό πρέπει να υλοποιηθεί με απώτατη ημερομηνία έναρξης την 30^η Σεπτεμβρίου 2013 και ημερομηνία λήξης την 30^η Σεπτεμβρίου 2014. Στον ίδιο χρόνο θα πρέπει να υπάρξει αδειοδότηση των κεραιοσυστημάτων στα 156 κέντρα εκπομπής, διαδικασία εξαιρετικά χρονοβόρα. Ειδικά για νέους παρόχους επιφυλλάσσει και πρόσθετα εμπόδια. Οφείλουν εντός 3 μηνών από τη χορήγηση της άδειας να έχουν αναπτύξει δίκτυο σε όλα τα κέντρα εκπομπής που έχει παρουσία η ΕΡΤ (σελ. 43).

Απόκλιση από το χρονοδιάγραμμα δεν επιτρέπεται.

Ας φανταστούμε λοιπόν μια υποθετική εταιρεία που θέλει να πάρει μέρος στον διαγωνισμό που προκηρύσσεται στις 30 Ιουνίου. Υπολογίζει ότι θα έχει ένα  θετικό αποτέλεσμα μετά την αξιολόγηση στην καλύτερη περίπτωση στα τέλη Αυγούστου.

Θα πρέπει μέσα σε έναν μήνα να έχει παραγγείλει και παραλάβει 780 πομπούς, να έχει αδειοδοτήσει 156 κεραιοσυστήματα, να έχει δημιουργήσει συνεργεία που θα στήσουν σε ένα έτος 780 πομπούς κ.λπ.

Δυστυχώς, οποιαδήποτε σοβαρή εταιρεία γνωρίζει ότι αυτά μπορούν να γίνουν μόνον από κάποιους που είναι βέβαιοι εκ των προτέρων ότι θα κερδίσουν τον διαγωνισμό και θα έχουν προετοιμαστεί κατάλληλα  και έγκαιρα γι’ αυτό.

Το κλείσιμο της ΕΡΤ εξασφαλίζει την αδυναμία της να ανταποκριθεί σε ένα τέτοιο χρονοδιάγραμμα που απαιτεί προετοιμασία. Έτσι βγαίνει και η ΕΡΤ ή το διάδοχό της σχήμα από το παιχνίδι των συχνοτήτων και παραδίδονται και οι δικές της συχνότητες και το δίκτυό της στους ιδιώτες.

Επισημαίνουμε, ότι οι μόνες εταιρείες που ζήτησαν να είναι εμπιστευτικές οι απαντήσεις στη διαβούλευση και δεν δημοσιεύτηκε το περιεχόμενό τους, ήταν η Digea και ο ΟΤΕ (Deutsche Telekom). Πρόκειται για τις δύο εταιρείες που βοηθούν αδιαφανώς την Κυβέρνηση να εκπέμπει μπάρες (μέχρι στιγμής) ως αντίπαλον δέος στην ανοιχτή ΕΡΤ. Ίσως να είναι ένας καλός αρραβώνας για κοινή κάθοδο στη δημοπρασία.

Ας σιγουρέψουμε το αποτέλεσμα με μια φωτογραφία μας

Στη σελ. 71 των προδιαγραφών τοποθετούνται τα κριτήρια προεπιλογής για τη συμμετοχή. Τα δύο πρώτα είναι σωστά (οικονομική και τεχνική επάρκεια). Το τρίτο όμως;

«Ικανότητα διαχείρισης της διαδικασίας μετάβασης και δυνατότητας ενημέρωσης του κοινού»

Θέτει δηλαδή ως κριτήριο βάσει του οποίου μπορεί να αποκλείσει έναν συμμετέχοντα (ιδίως από την Ελλάδα) το marketing στην ψηφιακή μετάβαση, δηλαδή το γνωστό διαφημιστικό της οικογένειας Κλικλίκου, αποκλειστικής κυριότητας της Digea. Όλες οι άλλες εταιρείες αποκλείονται, λες και δεν μπορούν να σχεδιάσουν μια άλλη επικοινωνιακή καμπάνια.

Τα θέλουμε όμως όλα…

Τώρα που ξέρουμε ότι είναι δικό μας το δίκτυο ας φροντίσουμε να πάρουμε όλες τις συχνότητες αντί να μοιραστούν σε περισσότερους.

Ο συντάκτης των προδιαγραφών φροντίζει για αυτό:

Στις σελίδες 60 – 64, αναπτύσσεται μια λογική που εν ολίγοις λέει τα εξής:

Αν το κόστος που θα απαιτηθεί για τον εξοπλισμό μιας συχνότητας είναι α και οι 4 συχνότητες αποδοθούν σε 4 διαφορετικούς παρόχους, τότε το συνολικό κόστος θα είναι 4α. Αν όμως αποδοθούν σε έναν πάροχο, λόγω μαζικών παραγγελιών, θα είναι πολύ μικρότερο (2,2α).

Σωστή σκέψη, που αποτελεί και το βασικότερο επιχείρημα των μονοπωλίων. Με τη διαφορά ότι το επιχείρημα αυτό μπορεί να προβάλλεται από την πλευρά του αγοραστή και όχι από την πλευρά του πωλητή (του δημοσίου δηλαδή) που θα έπρεπε να ενδιαφέρεται να προσκομίσει το μέγιστο δυνατό οικονομικό όφελος από την ανάπτυξη υγιούς ανταγωνισμού.

Η σκέψη αναπτύσσεται έτι περαιτέρω και προκρίνει τελικώς να δοθούν 5 συχνότητες στον ανάδοχο (4 εθνικής εμβέλειας και 1 περιφερειακής). Στην περίπτωση δε που στην υπολειπόμενη μία περιφερειακής εμβέλειας που θα προκηρυχθεί, καταλήξει ο διαγωνισμός να είναι άγονος, τότε αποδίδεται και η συχνότητα αυτή ως δώρο στον ανάδοχο των υπόλοιπων συχνοτήτων με την τιμή εκκίνησης (και όχι την τιμή προσφοράς του). Έχουμε λοιπόν το απόλυτο μονοπώλιο.

Ίσως γι’ αυτό η Ένωση Περφερειακών Καναλιών εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία καταγγέλλει τον έμμεσο οικονομικό εξαναγκασμό ώστε να κλείσουν όλα τα περιφερειακά κανάλια και την παράδοση των συχνοτήτων στην Digea, μετά την κατάργηση της ΕΡΤ.  

Οι τελικές διευκολύνσεις

Τώρα που εξασφαλίστηκε  ο μονοπωλιακός έλεγχος των συχνοτήτων, θα πρέπει να μειωθούν και οι δαπάνες του γνωστού αναδόχου. Η εκτιμώμενη πληθυσμιακή κάλυψη από τα 156 κέντρα εκπομπής εκτιμάται στο 96,2 %. Τι γίνεται λοιπόν με το υπόλοιπο ποσοστό του πληθυσμού, όπου μπορεί να απαιτηθούν άλλα 300 σημεία εκπομπής με μικρούς αναμεταδότες; Ποιος θα πληρώσει αυτό το κόστος που θα έπρεπε να βαρύνει τον ανάδοχο;

Η συνταγή είναι γνωστή και έχει εφαρμοστεί  κατά κόρον τα τελευταία χρόνια: Μετακυλίουμε το κόστος που έπρεπε να πληρώσει ο ιδιώτης ανάδοχος (Digea) στον πολίτη. Στη σελίδα 43 των προδιαγραφών αναφέρεται ότι ο ανάδοχος οφείλει να συνεργάζεται με Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης οι οποίοι θα προτίθενται να αναλάβουν το κόστος των αναγκαίων αναμεταδοτών!

Σε άλλο δε σημείο, υποχρεώνει την ΕΡΤ να προσφέρει τους ιστούς των κεραιοσυστημάτων της για υποχρεωτική συνεγκατάσταση με τον ιδιώτη ανάδοχο!

Ρέκβιεμ…

Προς τι όλα αυτά θα αναρωτηθεί κανείς;

Είναι γνωστή η στήριξη που έχουν προσφέρει οι μέτοχοι της Digea σε όλες τις κυβερνήσεις και τις πολιτικές τους, ιδιαίτερα την τελευταία περίοδο των μνημονίων και της πολιτικής της λιτότητας. Τα ανταλλάγματα που πήραν για τις καλές τους υπηρεσίες είναι γνωστά και έχουν να κάνουν με τις παράλληλες δραστηριότητές τους. Αυτό άλλωστε το έχουν καταγγείλει οι περισσότεροι πρωθυπουργοί της χώρας, συνήθως στην αρχή της θητείας τους, για να το «ξεχάσουν» γρήγορα και να προσγειωθούν στην πραγματικότητα της αλληλοβοήθειας.   

Σήμερα, όμως, που ο κόσμος ψάχνει να ακούσει μια κριτική φωνή στην τηλεόραση, θα μπορούσαν να ξεπηδήσουν τηλεοπτικοί σταθμοί που θα ξέφευγαν από τον έλεγχο των 5 μεγάλων καναλαρχών.

Ο μονοπωλιακός έλεγχος του δικτύου εκπομπής δίνει τη δυνατότητα στην κυβέρνηση και στους μεγάλους καναλάρχες να εμποδίσουν τέτοια φαινόμενα, αποκλείοντας το ενοχλητικό περιεχόμενο να βγει στον τηλεοπτικό αέρα.

Κι όποιος νομίζει πως ο πάροχος δικτύου εκπομπής δεν έχει δικαίωμα να ελέγχει το περιεχόμενο, αρκεί να θυμηθεί τι πάθαινε αυτές τις μέρες της ανοιχτής ΕΡΤ όποιος σταθμός επεδίωκε να αναμεταδώσει το πρόγραμμά της. Εντός 20 δευτερολέπτων η   

Digea  (μετά από εντολή της κυβέρνησης όπως ομολόγησε η ίδια) τον τιμωρούσε αντικαθιστώντας το πρόγραμμά του με μπάρες.

Σκεφθείτε να εξασφαλίσει και μονοπωλιακή άδεια για 15 χρόνια και αντί της ΕΡΤ να υπάρχει ένα κακέκτυπο της ΥΕΝΕΔ.

Η δημοπρασία δεν πρέπει να γίνει με τους όρους αυτούς. 

Σε άλλη περίπτωση  η δημοκρατία θα δεχθεί ένα ακόμη ισχυρό πλήγμα. 

 

Πηγή

Είμαστε σε μια πορεία κατάλυσης της δημοκρατίας

ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΥΣΟΓΟΝΟΣ καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου

Συνέντευξη στην Ειρήνη Λαζαρίδου

* Τι είναι αυτό που έκρινε στην πραγματικότητα ο πρόεδρος του ΣτΕ Κ. Μενουδάκος;

Στη διαδικασία της προσωρινής διαταγής και στη συνέχεια της αναστολής, κύριο αντικείμενο δικαστικής κρίσης δεν αποτελεί η νομιμότητα της προσβαλλόμενης πράξης (εκτός αν συντρέχει περίπτωση «πρόδηλης» παρανομίας, κάτι όμως που δεν γίνεται σχεδόν ποτέ δεκτό από το ΣτΕ). Η νομιμότητα της προσβαλλόμενης πράξης (δηλαδή της απόφασης Στουρνάρα - Κεδίκογλου για κλείσιμο της ΕΡΤ) θα κριθεί από την ολομέλεια του ΣτΕ στις 27.9.2013 (η απόφαση θα δημοσιευθεί αρκετούς μήνες αργότερα). Αυτό που κρίνεται τώρα είναι το αν από την άμεση εκτέλεση της απόφασης για κλείσιμο της ΕΡΤ επέρχεται σε βάρος των αιτούντων (εργαζομένων) βλάβη, η οποία να μην μπορεί να επανορθωθεί σε περίπτωση αποδοχής (τελικά) από το δικαστήριο της αίτησης ακυρώσεως. Προφανώς ο κ. Μενουδάκος έκρινε ότι επέρχεται τέτοια βλάβη και γι' αυτό εξέδωσε προσωρινή διαταγή.

* Καλύπτει η απόφασή του τους εργαζόμενους;

Η προσωρινή διαταγή εντέλλεται τη «συνέχιση» της μετάδοσης των προγραμμάτων και αυτή δεν μπορεί λογικά να συντελεσθεί, προς το παρόν τουλάχιστον, παρά μόνο από τους υπάρχοντες εργαζομένους και μάλιστα στο σύνολό τους (αφού η απομάκρυνση μερικών ή πολλών από αυτούς θα προϋπέθετε την εφαρμογή θεσμοθετημένης διαδικασίας με εγγυήσεις διαφάνειας και αντικειμενικότητας και τέτοια διαδικασία δεν υπάρχει σήμερα).

* Πώς θα πρέπει να εφαρμοστεί η προσωρινή διαταγή;

Η προσωρινή διαταγή πρέπει να εφαρμοστεί άμεσα, με την προσωρινή ανάκληση από τους Στουρνάρα - Κεδίκογλου της απόφασής τους.

* Με ποιους όρους και προϋποθέσεις θα πρέπει να λειτουργήσει ο μεταβατικός φορέας μέχρι τη σύσταση της νέας ΕΡΤ;

Ο μεταβατικός φορέας πρέπει να λειτουργήσει με την προσωρινή συνέχιση της εργασιακής σχέσης του συνόλου των εργαζομένων στην ΕΡΤ. Όσοι κάνουν λόγο για απομάκρυνση μέρους του προσωπικού δεν έχουν αντιληφθεί ότι πρόκειται για δημόσια επιχείρηση, όπου από το Σύνταγμα (άρθρο 4 παρ. 1) επιβάλλεται η ίση μεταχείριση των εργαζομένων και απαγορεύονται οι προγραφές ανεπιθύμητων.

* Για ποιους λόγους πιστεύετε ότι έγιναν οι διαβόητες «διαρροές» σχετικά με την ερμηνεία της απόφασης; Υπήρξε μεθόδευση;

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα πειρατικά («ιδιωτικά») Μέσα Μαζικής «Ενημέρωσης» (επιβολής) επιδίδονται σε επιχείρηση παραπληροφόρησης του κοινού. Επιβάλλεται η άμεση εφαρμογή της προβλεπόμενης στον νόμο δημόσιας διαγωνιστικής διαδικασίας για τη χρήση των τηλεοπτικών συχνοτήτων και η αποβολή από αυτές των καταληψιών που τις νέμονται αυθαίρετα από το 1989.

* Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα στην ΕΡΤ, πιστεύετε ότι τίθεται θέμα λειτουργίας των θεσμών στη χώρα;

Όπως εξηγώ αναλυτικά στο τελευταίο βιβλίο μου («Η καταστρατήγηση του Συντάγματος στην εποχή των Μνημονίων»), η χώρα διολισθαίνει διαρκώς σε μια πορεία κατάλυσης του δημοκρατικού πολιτεύματος. Τα κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα καταπατώνται συστηματικά, τα πολιτικά δικαιώματα αδειάζουν από ουσιαστικό περιεχόμενο (π.χ., ψηφίζουμε «λεφτά υπάρχουν» και ακολουθούν δύο Μνημόνια ή «επαναδιαπραγμάτευση» και ακολουθεί το τρίτο και χειρότερο), ενώ από τα ατομικά δικαιώματα αρκετά στερούνται πρακτικής αποτελεσματικότητας (π.χ., η ελευθερία της έκφρασης σημαίνει ότι καθένας δικαιούται να εκφραστεί, όχι όμως και να ακουστεί, αφού «ακούγονται» μόνο όσοι επιλέγονται από τα πανίσχυρα «ιδιωτικά» μέσα «ενημέρωσης» των κρατικοδίαιτων μεγαλοεργολάβων κ.λπ.).

Στην περίπτωση της ΕΡΤ είχαμε σειρά ολόκληρη από σοβαρές παραβιάσεις κρίσιμων συνταγματικών διατάξεων και ιδίως του άρθρου 44 παρ. 1 Συντ., που επιτρέπει την έκδοση ΠΝΠ μόνο σε «έκτακτες περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης». Εδώ η «ανάγκη» κάθε άλλο παρά απρόβλεπτη ήταν, αφού η συγκυβέρνηση είχε συμφωνήσει με την τρόικα τις απαιτούμενες από την τελευταία ανθρωποθυσίες πριν από πολλούς μήνες, αλλά παρέλειψε να φέρει σχετικό νομοσχέδιο στη Βουλή. Είναι εξάλλου ανήκουστο να δίνει η ΠΝΠ εξουσιοδότηση για έκδοση κανονιστικής υπουργικής απόφασης, αφού τούτο μόνο με τυπικό νόμο (ψηφισμένο από τη Βουλή) μπορεί να γίνει, σύμφωνα με το άρθρο 43 παρ. 2 Συντ. Όπως το παρασύνταγμα της μετεμφυλιακής περιόδου οδήγησε τελικά στη δικτατορία, έτσι και τώρα το παρασύνταγμα των Μνημονίων προετοιμάζει μια νέας μορφής εκτροπή. Η ελληνική κοινωνία πρέπει να αντιδράσει πριν να είναι πολύ αργά.

Πηγή Αυγή

Μήπως λέτε ψέματα κ. Κεδίκογλου; Του Γιώργου Κογιάννη

 

Ένας υπουργός όταν τον συκοφαντούν εμφανίζεται, αν μη τι άλλο, και διαψεύδει ευθέως και τεκμηριωμένα τις συκοφαντίες. Όταν είναι εκτεθειμένος – κοινώς και κατά το λαϊκότερον, όταν έχει λερωμένη τη φωλιά του – επιστρατεύει μεθόδους «υπογείων» και θολώνει τα νερά.

 

Ο Σίμος Κεδίκογλου επέλεξε το δεύτερο:

Στις καταγγελίες μας ότι, ελέω πατρός, μονιμοποιήθηκε στην ΕΡΤ,  την ώρα που εκατοντάδες δημοσιογράφοι και άλλοι εργαζόμενοι απασχολούντο με δίμηνες συμβάσεις και πληρώνονταν με καθυστέρηση τριών και τεσσάρων μηνών, απάντησε μέσω συνεργατών του.

Οι οποίοι συνεργάτες δήλωσαν, σύμφωνα με το ethnos.gr, ότι «ο κ. Κεδίκογλου ουδέποτε διορίστηκε στην ΕΡΤ». Και υποστήριξαν ότι «ο κ. Κεδίκογλου έχει κολλήσει ένσημα εργαζόμενος επί δύο δεκαετίες» και προσελήφθη ως συμβασιούχος λόγω των ικανοτήτων του. Τόνισαν, μάλιστα, ότι «στην πρώτη του δουλειά στην ΕΡΤ, έκανε γερμανικό νούμερο 12 το βράδυ με 6 το πρωί».

Επειδή, ενδεχομένως, οι συνεργάτες του κ. Κεδίκογλου δεν γνωρίζουν και ο ίδιος μπορεί να έχει επιλεκτική μνήμη, ιδού η απόφαση του διορισμού του με σύμβαση αορίστου χρόνου – δηλαδή μονίμου υπαλλήλου – στην ΕΡΤ (Α.Δ.Σ. 320/12.7.1995).

Για να υπογραφεί αυτή η σύμβαση απασχολήθηκε ολόκληρη διϋπουργική επιτροπή ώστε να βρει «παράθυρο» και να δώσει την έγκρισή της, καθώς απαγορευόταν ρητά η πρόσληψη υπαλλήλων αορίστου χρόνου και δεν υπήρχαν οργανικές θέσεις.

Είναι χαρακτηριστικό ότι έως το 2006, όταν και έγιναν οι μονιμοποιήσεις συμβασιούχων με το διάταγμα Παυλόπουλου, υπήρχαν στην ΕΡΤ εργαζόμενοι, δημοσιογράφοι και τεχνικοί - διοικητικοί, οι οποίοι είχαν συμπληρώσει έως και 25 χρόνια εργασίας ως συμβασιούχοι.

Στην αρχή υπογράφοντας μηνιαίες συμβάσεις, στη συνέχεια διμηνιαίες και στη συνέχεια εξάμηνες. Ήταν όλοι τους όμηροι των διαθέσεων της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας. Εκτός, φυσικά, από τον κ. Σίμο Κεδίκογλου ο οποίος διέθετε πατέρα - υπουργό της κυβέρνησης.

Η σύμβαση αορίστου χρόνου ήταν το «διαβατήριο» για να εκδράμει ο κ. Κεδίκογλου, με χρήματα της ΕΡΤ, προς το  CNN και να μετεκπαιδευτεί, ώστε επιστρέφοντας να σταδιοδρομήσει, με επιπλέον εφόδια, στο BRAVO Ρούλα, της Ρούλας Κορομηλά στο MEGA.

Είναι εύκολο μετά από όλα αυτά να κατακεραυνώνεις τη σημερινή ΕΡΤ και να μιλάς για «ιερές αγελάδες», για «μοναδική περίπτωση σπατάλης και αδιαφάνειας» και για «σκάνδαλο που δεν τόλμησε να αγγίξει κανείς». Είναι εξαιρετικά εύκολο, όταν είσαι η ιερότερη των… αγελάδων και εκ των κορυφαίων του σκανδάλου που ο ίδιος καταγγέλλεις.

 

Πηγή tvxs